William Pont (51) heeft drie dochters (19, 17, 12) uit zijn vorige relatie en is afgelopen zomer vader geworden van Jazz. Hij woont samen met Iris (36).

“Mijn eigen vader was 52 toen ik geboren werd. Hij overleed toen ik nog klein was. Daarom had ik me altijd voorgenomen om een jonge vader te zijn, je weet tenslotte maar nooit en je wil er natuurlijk zo lang mogelijk voor je kinderen zijn. Maar toen kwam Iris.

We hadden elkaar al eens ontmoet tijdens een kampeervakantie, en later kwamen wij elkaar weer tegen tijdens een feestje. Mijn ex-vrouw en ik waren inmiddels uit elkaar, Iris was vrij recent weduwe geworden. Eigenlijk zat ik helemaal niet te wachten op een nieuwe relatie en zij ook niet. En het was al helemaal niet mijn bedoeling verliefd te worden op een jongere vrouw die nog een kinderwens had. Het liep anders.

Als je me een paar jaar geleden had verteld dat ik ooit nog een keer vader zou worden, had ik daar waarschijnlijk hard om gelachen. Nee hoor, echt niet. Maar hoe langer we samen waren, hoe meer ruimte er ontstond voor het gesprek. Hoe zouden we samen een kind kunnen krijgen, zonder dat mijn oudere kinderen in het gedrang zouden komen? Want dat was mijn belangrijkste voorwaarde: zij mogen niks tekortkomen. Ze voelden kennelijk aan dat we ermee bezig waren want ze vroegen op een dag: ‘Pap, hoe zit dat nou? Wil Iris ooit kinderen?’
Toen Iris in verwachting raakte, hebben ze wel moeten wennen aan het idee van een klein zusje erbij. De jongste was het positiefst, die zei: ‘Het is toch vooral heel erg leuk?’ Dat blijkt ook zo te zijn. Toen Jazz geboren was, kwamen alle drie mijn dochters meteen op kraambezoek om haar te zien en vast te houden. 

Even was ik bang dat ik alles vergeten zou zijn. Dat ik niet meer wist hoe ik luiers moest verschonen of een baby moest vasthouden. Dat was natuurlijk onzin, het kwam allemaal meteen weer terug. Het maakte me een stuk zekerder dan ik destijds was toen mijn andere kinderen net geboren waren. Sowieso voel ik me nu totaal anders dan toen. Ik ben spiritueler geworden, ik ben meer in contact met mezelf en ik leef veel meer in het hier en nu. Toen ik dertig was, was ik ook bezig met mijn carrière, ik ben nu veel rustiger. Als ik met Jazz bezig ben, vergeet ik de buitenwereld. 

Natuurlijk weet ik dat ik een groot deel van haar leven niet zal meekrijgen. Ik zal Jazz bijvoorbeeld misschien nooit moeder zien worden. Dat maakt me verdrietig maar ik ga niet in dat gevoel hangen. Tegen die tijd heeft ze nog steeds een lieve moeder en drie grote zussen die er wel voor haar zullen zijn. Het gevoel van dankbaarheid overheerst. Dat ik dit allemaal nog een keer in mijn leven mag meemaken, met deze leuke vrouw!”

Interview: Merel Brons