Op zoek naar wat liefde baant Wikke Peters (50) zich een weg door het aanbod op Tinder. Van een piepjonge hitsige student tot een pornoverslaafde kerel met een midlifecrisis. Gelukkig schrijft ze het allemaal op, zodat wij ervan kunnen meegenieten.

“Zo. Nou. Ik ben dus into, je weet wel, lifestyle.”
Dat zei Olaf, mijn nieuwbakken Tinderdate. Hij keek er gewichtig bij, en trommelde met zijn vingers op tafel. Ik zag bleke, deegachtige handen en een zegelring om zijn pink.
Lifestyle? Wilde hij nou zeggen dat hij door influencers aangeprezen mascara en zeewiermaskertjes gebruikte? Of bedoelde hij misschien dat hij thuis een dure bank had staan met kussentjes in hetzelfde kleurenpalet als het designerbehang?
“Néé, néé, néé, néé,” glimlachte Olaf. Hij boog zijn hoofd wat dichter naar mij, verlaagde zijn stem en zei samenzweerderig: “Nee, ik bedoel: erótische lifestyle.”

Terwijl hij de ‘o’ in ‘erotische’ uitsprak, trok hij zijn volle lippen in een zuinige kramp, waardoor zijn mond ineens aan een gespannen kringspier deed denken.
Ik vond tot nu toe weinig erotisch aan Olaf.
Toegegeven, hij had een leuke baan, zijn kinderen waren het huis uit, en ik vond het een pre dat er in zijn Tinderbiografie geen carpe diem stond. Maar de gedachte aan zijn papperige, deegachtige vingers in onbestemde, door latex omhulde gaten, maakte dat ik mijn eigen billen samenkneep. En dan niet op de erotische manier.
Olaf was van de kinky feestjes. Van erotische sauna’s, van swingen, en vooral: van parenclubs.
Ik wist eigenlijk niet zoveel van parenclubs. Behalve dat eigenaren van die clubs opvallend vaak echtparen zijn die Henk en Ria heten. En dat deze clubs meestal aan de rand van troosteloze lintdorpen liggen, en dat een Kärcher-hogedrukreiniger vermoedelijk een standaard onderdeel is van de huishoudelijke inboedel.
“Nou niet cynisch doen,” zei Olaf. “Dat is flauw. Want de wereld van de erotische lifestyle is een mooie wereld. Waarin mensen respect hebben voor elkaar, waar niks moet, en bijna alles mag. Waar je iederéén aantreft, van bouwvakker tot advocaat. Een wereld die mensen bij elkaar brengt op basis van hun hobby: het beleven van ongecompliceerde vleselijke genoegens. Net zoiets als samen een wedstrijdje tennissen of een biertje drinken in de kroeg.
Prachtig, toch?”
Ik knikte, want ik wilde geen burgertrut lijken. “Ik weet alleen niet helemáál zeker of het echt iets voor mij is, het hobbymatig toelaten van willekeurige lichaamsdelen van anderen in mijn eigen openingen.”
Dat begreep Olaf wel – “Gevoelige types als jij hebben hier wel vaker moeite mee” – maar zijn hobby wilde hij niet voor mij aan de wilgen hangen.
Exit Olaf.

De dinsdagochtenddickpic

Vind maar eens opnieuw de liefde, rond je vijftigste, in een romantisch datinglandschap dat na een pauze van vijftien jaar huwelijk compleet veranderd is. Behalve dat je te oud bent om wellustig rond te dartelen in de disco, is niemand van boven de veertig nog een onbeschreven blad met in de rugzak slechts een gepassioneerde liefdesroman. Die éne leuke man die je af en toe in de buurtsuper tegenkomt, heeft een nog veel leukere vrouw, en in de enige kroeg die leeftijdsadequaat is donderen de aanwezige vrijgezelle mannen elke avond strontlazarus van hun barkruk, in de hoop opgeraapt te worden door een willekeurige, vooral weinig kritische vrouw.
Nee, de kansen liggen eerder in het online speelveld. Dat vergroot in elk geval de actieradius aanzienlijk, en terwijl je je een weg baant door de strandwandelende haardvuurminnende levensmaatjeszoekers, stuit je wel eens op een, ja, gewone leuke man.
Of toch niet?

Online leerde ik dat mannen die een zorgzame vrouw bovenaan hun wensenlijstje hebben staan, in de praktijk vaak de mannen zijn die vinden dat pizza bestellen heus óók koken is. Deze mannen kunnen 26 keer achteloos over een stapel vuile was in de badkamer heen stappen, verschonen maar liefst twee keer per jaar hun beddengoed en kunnen nóóit plakband vinden, ondanks het laatje in de keuken waarop staat: ‘plakband’.

Ik leerde ook dat mannen die ‘een vrouw met humor’ zoeken, bedoelen dat jij om hun grapjes moet lachen. De ‘open minded’ man zegt natuurlijk eigenlijk: fijn als jij me helpt met het aflossen van de hypotheek, en ik ondertussen kan rondneuken zonder dat jij hysterisch wordt. En een zelfomschreven ‘Bourgondische levensgenieter’ is vaker wel dan niet een eufemisme voor een passief-agressieve alcoholist of een cluster B-persoonlijkheidsstoornis.

Natuurlijk ontving ik af en toe de onvermijdelijke dickpic – ja, ook van mannen van een biologisch middelbare leeftijd. Het liefst op dinsdagochtend, als ik net in een ernstig afdelingsoverleg zat.

Zo’n dickpic, dat is toch een beetje als het verplicht bekijken van een foto van het kleinkind van de buurvrouw. Die vindt de kleine schat het állermooiste ter wereld, maar jij denkt vooral: wat een onooglijk mormel. Kaal ook nog, en als je er één hebt gezien, heb je ze allemaal gezien.

Ik ben nog nooit een vrouw tegengekomen die bij het zien van een dickpic ineens denkt: o, maar dát verandert de zaak. Die welving. Die geweldige lichtroze vlezige kleur. Die blauwe adertjes, die stoppeltjes rondóm. Maak me gék.

Communicatie is zó belangrijk

Leuk vond ik Levi, die niet alleen twintig jaar jonger, maar ook twintig kilo lichter was dan ik. Maar een cougar pur sang bleek ik niet: ik voelde me een vadsige matriarch, in zijn smalle studentikoze bed. Zéker toen hij ook nog een kinderwens bleek te hebben. En wanneer was het eigenlijk mode geworden voor mannen om klaar te komen in het gezicht van een vrouw? (Ik hield er zowaar een oogontsteking aan over.)

Toen vond ik zomaar in het wild de Voetbalvader, laat ik hem Raf noemen. Het nadeel van de voetbalvader was, dat hij niet erg van seks hield. Héél soms, als hij in een goede bui was, wilde hij wel eens seks tijdens de rust van televisievoetbal. Niet langer dan een kwartier, natuurlijk, en hij kreeg zijn orgasmes kijkend naar het pratende hoofd van een dik geworden ex-voetballer. De voetbalvader poogde mij te bevredigen door dóór mijn onderbroek heen aanhoudend, als een vriendelijke maar onverzettelijke deurwaarder, op de deurbel te drukken. Ik fakete extase, omdat ik hem niet wilde ontmoedigen.
Heel wat voetbalwedstrijden doorstond ik met onder mijn jurk spannende jarretels, voor het geval dát. En heel wat voetbalwedstrijden klom deze man tijdens de rust niet op mij, maar in de koelkast voor een biertje. Ik kreeg huiveringwekkende huidhonger. Ik raakte al in vuur en vlam door de aanraking van een onoplettende man die met zijn winkelwagentje per ongeluk tegen mijn schenen reed.
Ik maakte de situatie bespreekbaar met mijn nieuwe verkering, want dat moet van zelfhulpboeken. Ik kraamde vreselijke zinnen uit over ‘seks als cement voor een relatie’, en dat ik graag ‘de verbinding’ met hem wilde voelen. Ik vroeg of hij me nog wel aantrekkelijk vond, en of ik soms iets kon doen om ervoor te zorgen dat hij meer zin had in seks.
“Nee,” zei hij. “En houd eens op met die vragen. Waarom wil jij verdomme álles de hele tijd kapot praten?”

Hit the road, Jack

Bijna per omgaande trof ik Libido Jack. Jack vond ik écht leuk, en machtig mysterieus. Type getormenteerde kunstenaar, met grijze slapen, en afgetrapte cowboylaarzen. Jack was slim, lief en grappig. En ruimharig. Érg ruimhartig, zo bleek, want hij deelde graag alles met iedereen. Vooral zichzelf.
Dat Jack vreemdging, had ik natuurlijk kunnen weten. Hij zuchtte vaak over het ‘dwingende keurslijf van het huwelijk’. Maar in een knap staaltje zelfoverschatting ging ik ervanuit dat mijn leukheid Jack acuut zou genezen van de gewoonte zijn geslacht in andere mensen te stoppen. Totdat ik op onomstootbaar bewijs van bordeelbezoek stuitte.
Zelf zag Jack het probleem niet zo: “Ik eindig uiteindelijk toch altijd weer bij jou in bed?”
Vervolgens gooide hij er een blaartrekkende metafoor in. “En ik wil toch ook niet elke dag van mijn leven dezelfde boterham met pindakaas eten?”
Ik protesteerde tegen deze vergelijking. Ik wilde geen brood met pindakaas zijn. Ik wás ook geen brood met pindakaas. Ik was op zijn minst overheerlijke zelfgebakken met liefde gemaakte appeltaart van topkwaliteit. Wie gaat er nou, als zo’n heerlijke taart thuis staat te wachten, naar de supermarkt om daar uit het vriesvak een diepgevroren kartonnen vieze fabrieksappeltaart te halen?
“Maar wát, als ik dan ineens zin heb in pruimentaart?” zei Jack.
Ik zuchtte alweer, en probeerde het met pizza. Ik was een pizzabodem, legde ik hem uit, wel een hele lekkere natuurlijk, zo’n echte Italiaanse, en de ene dag deed je daar salami op, de andere dag mozzarella, of kappertjes, of olijven. Ja, zelfs ananas als je dat lekker vindt. En dan kun je, redeneerde ik, met gemak elke dag pizza eten. Maar je moet er wél een beetje moeite voor doen om die pizza gevarieerd en lekker te blijven opdienen.
Jack keek me wezenloos aan. “Pizza met ananas?” zei hij. “Da’s echt goor.”
Ineens vond ik Jack niet meer machtig mysterieus.

Porno

Accountant Mats leek na Jack een hele veilige keuze. Mats ging niet vreemd. Maar hij hield wél van porno. Die passie deelde hij graag met mij.
“Wat wil je zien?” vroeg hij op een avond, terwijl hij zijn leesbril opzette, want Mats was al dik in de vijftig. Ik mompelde eerst iets over liever geen siliconenborsten, en zei toen nogal lafjes: “Doe maar wat jij wil.”
Het werd een hevig masturberende vrouw, zó wijdbeens dat je bijna de blaadjes aan haar vleesboom kon tellen. Die daarna een voor een genomen werd door een hele reeks mannen. De vrouw riep op hoge toon bemoedigende woorden naar de rij mannen – geen acteurs, maar gewone huis-tuin-en-keukenmannen met gespannen bierbuiken en hun onderbroeken op hun knotsknieën.
Ik werd niet hitsig, maar vooral afgeleid. Bijvoorbeeld door polsbandjes. Alle mannen die met hun halferecte lid in de rij stonden, droegen zo’n festivalbandje.
“Dit is duidelijk geen spontaan ontstane orgie in de kantine van een verzekeringsbedrijf,” analyseerde ik. “Er is gewoon een kantoormedewerker die de opdracht heeft gehad gekleurde polsbandjes te bestellen voor een gangbang. Geil!”
Mats zuchtte, en scrolde verder door het aanbod. Ik zag BBC – niet de Britse staatsomroep. Ik zag Creampie – geen gebakje op de verjaardag van je oma. Ik zag MILF – een vrouw die in de praktijk hooguit een tienermoeder leek.
“Zó zien moederbuiken er in het echt niet uit, hoor,” klaagde ik tegen Mats. Van zijn rollende ogen raakte ik op dreef.
“Waarom is er geen categorie AWILF? Average Woman I Like To Fuck? Dat we mannen aanleren geil te worden van een vrouw met een zwembandje en afgekloven nagels, die op de bank zit in een huispak en gedachteloos een zak chips wegknaagt terwijl ze kijkt naar First Dates?”
“Niet onzeker worden van porno,” zei Mats. “Vergelijk het met een James Bond film. Als mannen daarnaar kijken, denken we óók niet dat die prachtige vrouw in de witte bikini die langzaam het water uitloopt, binnen ons bereik ligt.”
En zoals het ging met de meest mannen in mijn leven, wist ik ineens niet meer zeker of ik nou gerustgesteld, beledigd of onzeker was.
Love hurts, een beetje. Ook als je vijftig bent.

Tekst: Wikke Peters