Nog een paar weken en dan wordt Yvanka’s dochter 17. Ze herinnert zich nog precies haar eerste lachje, hoe ze draaide en kroop, hoe trots ze was op elk stapje dat ze deed. Yvanka’s dochter is haar jongste dus haar laatste. Er zijn telefoons en laptops vol met filmpjes en foto’s van ieder draaitje dat ze maakte, van elk hapje dat ze uitkotste en als er weer een nieuw jaar bijkomt, móet Yvanka even terug naar toen.

‘Hoe vind jij het nou dat je bijna 17 wordt?’ vraag ik haar.
‘Eh gewoon, als een verjaardag. Wattan?’
‘Nou ik dacht, misschien vind jij 17 ook wel een grote sprong. Ik bedoel, ik kan me zelf nog goed herinneren dat ik met 17 voor het eerst alleen op vakantie ging en dat ik toen zo’n hele leuke surfer uit Zeeland had ontmoet, ken je dat verhaal, dat was zo grappig? Mijn vriendin kwam aanlopen net toen wij …’
‘Mam, alsjeblieft, moet dit?’
‘Wat?’
‘Nou, dit gedoe. Je hebt dit ieder jaar en ieder jaar doe je weer alsof je het voor het eerst hebt.’
‘Huh? Hoezo?’
‘Nou dan ga je voor m’n verjaardag, meestal een paar weken van tevoren, die smerige bevallingsfoto’s met navelstrengen en bloed zitten bekijken en dan ga je daarna met mij het leven bespreken. Over dat je vroeger wel eens dacht ‘hoe groter ze wordt, hoe leuker’ maar dat je nu denkt ‘oh wat wordt ze snel groot!’ en daarna ga je anekdotes vertellen over toen ik klein was, dat ik zo snel kon praten en kruipen en altijd op de grond ging krijsen in de supermarkt en dat jij dat heel grappig vond en de rest van de supermarkt niet, dat ik bang was voor cavia’s. Wat ik best wel gênant vind. Dan moet jij keihard lachen. Dan krijgen we de peuterschool, zwemles en dat ik altijd op de Vrije School kleuterschool, midden tussen alle kinderen, in het poppenbed ging slapen, ook best wel gênant. Dat ik zo’n ‘mooie meid’ ben geworden, en daarna word je dan sentimenteel en laat je babykleertjes zien die je bewaard hebt. En dan eindigt het met dat je gaat zeggen dat ik altijd bij jou mag blijven wonen ook als ik ga studeren of een bejaarde ben.’
‘Oh.’
‘Maar het geeft niet mam. Ik wil het eigenlijk best over mijn verjaardag hebben want ik dacht dat het misschien leuk was als ik samen met Sophie een ‘Mamma Mia Young and sweet, only seventeen feestje’ ging geven. We hebben dan wel het huis nodig, de tuin en het tuinhuisje anders past het niet qua aantal mensen. En kan jij dan met de honden boven op je slaapkamer gaan zitten?’
‘Hoeveel mensen hebben we het dan over?’
‘Iets van twaalf of vijfendertig.’
‘Daar zit nog best wat ruimte tussen maar ik zal er eens over nadenken. Op voorwaarde dat wij nu gezellig samen naar alle foto’s gaan kijken van toen je nog in m’n buik zat en toen …’
‘Ik vraag wel of het bij papa mag.’

Tekst: Yvanka van der Zwaan