Mieke (52) is 24 jaar getrouwd met een man op wie ze dol is, maar dat betekent niet dat ze andere mannen heeft afgezworen. Ik houd van het spel, van het veroveren, van seks met een nieuwe man.

Ik vind monogamie onzin. Ik geloof wel dat er mensen zijn die monogaam kunnen leven, maar dat heeft te maken met andere factoren. Misschien is hun libido niet zo hoog, misschien mag het niet van hun geloof, misschien zijn ze bang hun partner te verliezen als ze toegeven aan hun verlangens.

Zeg nou zelf, het is toch een raar concept? Je wordt verliefd op iemand, je besluit je leven met diegene te delen en daarna mag je nooit meer met iemand anders intiem zijn. Terwijl je die gevoelens natuurlijk best ook voor anderen kunt ontwikkelen. MAAR DAT MAG NIET. Waarom niet? Aan n goede vriendin zou ik ook niet genoeg hebben – en dat vinden we allemaal wl doodnormaal.

Als kind, puber en jongvolwassene vond ik het compleet logisch om te zoeken naar die ene. Mijn grote liefde. Ik voelde me dan ook niet schuldig dat ik, als ik een vriendje had, nog flirtte met andere jongens. Al leverde mijn dwalende oog in die relaties wel vaak crises op. Waarom stond ik in die kroeg te lang met die jongen te praten? Waarom liet ik me op dat feestje optillen door de jongen van wie ik wist dat hij een oogje op me had? Ik moest altijd lullen als brugman om mijn vriendjes ervan te overtuigen dat het niks betekende. Ondertussen dacht ik: ik doe dit, omdat ik ergens denk dat jij het niet bent.

Nooit meer een ander

En toen kwam Mark op mijn zesentwintigste. Ik ontmoette hem op een verjaardagsfeestje van een collega en toen hij binnenkwam wist ik: met deze man ga ik trouwen. Kennelijk voelde hij iets soortgelijks, want aan het einde van de avond zoenden we en ging ik met hem mee naar huis. De eerste weken kwamen we het bed niet uit. We hebben ons zelfs nog een paar dagen ziek gemeld om onafgebroken te kunnen seksen. Toen we weer naar ons werk gingen, spraken we elke avond af en doken we weer in bed. Ik sliep niet meer, ik at niet meer, mijn hele wezen was bezeten door Mark. Een jaar later trok ik bij hem in. Twee jaar later stapten we in het huwelijksbootje. Ik was ontzettend verliefd en het lang en gelukkig was begonnen, zo dacht ik. Alleen nog kinderen baren en dan zou het precies zijn zoals ik altijd wilde.

Aan kinderen was ik echter nog lang niet toe en Mark en ik kwamen in rustiger vaarwater. De verliefdheid veranderde in liefde. De eerste kleine ruzietjes over het huishouden ontstonden; hij vond dat ik de hond vaker moest uitlaten, ik vond dat hij te vaak een pilletje nam op feestjes. Niks onoverkomelijks, gewoon de realiteit van het leven. Ik wist zeker dat hij mijn man was, dat ik mijn leven met hem wilde delen, maar ik vond het ook heftig om te beseffen dat ik nooit meer seks met iemand anders zou mogen.

In die tijd ging ik met een paar vrienden naar een festival. Het was mooi weer, er was geweldige muziek, drank, we dansten en mijn oog viel op een interessant type. Overmoedig liep ik op hem af. Ik vond dat ik best een beetje mocht flirten, ook al was ik een getrouwde vrouw. Het werd een kort gesprekje. Voordat ik iets kon zeggen, zei hij: Ik zag je al.

Ik: Oh, en wat dacht je?

Hij: Zoenen?

And that was it. We zoenden en ik voelde me geweldig. Dat direct-op-elkaar-vallen-gevoel Dat is toch iets magisch? Erna kreeg ik meteen op mijn kop van mijn vriendinnen: Je bent getrouwd! Dit kan toch niet, joh. Denk na!

Ik had buikpijn van het schuldgevoel. Moest ik het Mark zeggen? Het was maar een zoen. En dit ging heus niet meer gebeuren. Mijn vriendinnen vonden dat ik niets moest zeggen, maar ik deed het toch. Ik biechtte het aan Mark op. Hij vond het natuurlijk helemaal niet leuk, sloeg met een deur, ging boos slapen, maar de volgende dag zei hij dat hij het ergens wel snapte en dat ik het gewoon nooit meer moest doen. Tuurlijk niet, zei ik, en dat meende ik. Ik was dol op Mark en ik wilde hem niet kwetsen.

Korte dip

Toen ik midden-dertig was kwamen er, kort na elkaar, twee kinderen, een jongen en een meisje. Het was een heftige periode, vooral toen mijn dochter nog een baby was en mijn zoon een peuter en we ook nog allebei veel werkten. Ik was niet meer met seks bezig; mijn hele lijf en leven stond in het teken van die twee kleine mensjes. Het was afwisselend geweldig en ontroerend maar ook afschuwelijk en gekmakend. Ik had het idee dat ik geen zelfstandig individu meer was. Er was geen enkel moment waarop ik in rust kon bedenken wat ik nodig had. Maar ook die tijd ging voorbij en als je terugkijkt eigenlijk te snel, want voor ik het wist waren de kinderen groter en zelfstandiger. En met dat opgroeien tot schoolkinderen kwam er ook weer ruimte voor mijn gevoelens en verlangens.

Mark en ik hadden het ondertussen hartstikke goed. Ons seksleven, na een korte dip in de jongste fase van kinderen, was altijd overeind gebleven. Er waren werktuiglijke nou-moet-het-maar-even-vrijpartijen, maar er waren ook nog steeds opwindende avonden met urenlange vrijpartijen. En toch. En toch. Ik miste het veroveren. Ik miste het niet weten of de andere partij jou ook leuk vindt en dan voor het eerst knallende seks met een nieuwe man.

Toevallig (maar waarschijnlijk niet toevallig) hadden we het op een avondje met vrienden over monogamie. Het stel vertelde ons dat ze elkaar toestonden om heel af en toe met iemand anders het bed te delen. Als het gebeurd was, vertelden ze elkaar er meteen over. Toen we thuiskwamen zei Mark dat hem dat ook wel wat leek. Hij wilde geen open relatie, maar eens in de zoveel tijd een slippertje maken, dat vond hij wel een aantrekkelijk idee. Ik ook, dus we besloten het te proberen. Al spraken we af dat we het niet van elkaar wilden weten. Dat vonden we toch te pijnlijk.

De jonge acteur

Het gekke was: dat eerste jaar deed ik helemaal niks. Ik genoot van het gevoel dat het mocht, maar had er ineens veel minder behoefte aan. Totdat ik op een verjaardag van een vriend in een bar belandde die vol zat met twintigers. De vriend die jarig was bleek een van de jongens te kennen; hij had hem lesgegeven. De jongen kwam naast me te zitten. Hij was bloedmooi, beginnend acteur en begon schaamteloos met me te flirten. Ik vond het wel grappig, maar kon het niet serieus nemen – we scheelden minstens vijftien jaar.

Ik zei: Joh, ik had je moeder kunnen zijn.

Hij zei: Maar dat ben je niet. En haalde nog een wodka voor me.

Na drie glazen maakte het leeftijdsverschil me niet meer uit en toen hij me begon te zoenen, gaf ik toe. Vervolgens manoeuvreerde hij me naar het toilet. Ik weet nog dat ik dacht: dit is wel heel goedkoop, maar ik had te weinig ruggengraat om deze jonge god van me af te duwen. Seks in een wc klinkt geil, maar is natuurlijk vooral oncomfortabel en niet heel bevredigend voor de vrouw. Met enige deceptie stapte ik naar buiten, al voelde ik me wel ontzettend levend. Ik, een moeder van twee kinderen en keurig getrouwd, had even het burgerlijke leven van me afgeworpen. Wat een genot. Ik zie de jonge acteur, die ook alweer de dertig voorbij is, nu geregeld op tv. Dan denk ik terug aan zijn daadkracht en gaat er een golf van opwinding door me heen.

Cadeautje

Wat mijn man ondertussen deed, wist ik niet en wilde ik niet weten. De gedachte aan hem en een andere vrouw deed me gruwen, maar niet genoeg om onze afspraak ongedaan te maken. Bij mijn echtgenoot ging het toch wringen. Op een dag zei hij dat hij er bij nader inzien toch niet het type voor was en dat hij weer exclusief wilde zijn.

Ik deed er niet moeilijk over en besloot dat het dan voor mij ook klaar moest zijn. Dat lukte ook een hele tijd, maar op een zeker moment begon het toch weer te kriebelen. Ik ging met mijzelf in beraad. Wat betekenden die gevoelens nou? Hield ik niet genoeg van mijn man? Moest ik gaan scheiden? Alles in mij gilde nee. Ik houd van hem, ik wil niet zonder hem, ik geniet van ons leven samen, ik wil met hem knuffelen, met hem seksen, samen oud worden en in Scandinavi gaan wonen. Maar ik wil ook heel af en toe in een bubbel kruipen met een nieuwe man. Een nieuw lijf voelen, zonder dat ik nadenk over de belastingaangifte, de verbouwing en of er genoeg brood is. Seks met een andere man is een cadeau dat ik mezelf heel af en toe geef.

Ik ontmoet mannen tijdens een avondje met vriendinnen in een caf, tijdens werktripjes, op werkborrels, zelfs een keertje gewoon in de trein. Meestal zijn ze een stuk jonger dan ik. Vaak ook ongebonden, dus het afspreken gebeurt bij zon man thuis. Al spuug ik ook niet op een hotel. Overnachten kan natuurlijk niet.

Af en toe vertel ik een leugentje om bestwil aan het thuisfront. Ook moet ik heel zorgvuldig omgaan met appjes en e-mails. Het is een gevaarlijk evenwicht. Ik zorg ervoor dat het niet uit de hand loopt. Verliefd worden is uit den boze, maar natuurlijk voel ik wel eens wat. Als je een hele avond in bed hebt gelegen met een leuke man en je blijkt naast lichamelijk ook nog eens geestelijk heel goed te klikken, dan kan de gedachte in me opkomen: met jou had ik het misschien ook gekund. Er volgt dan ook nog wel eens een appconversatie die emoties opwekt. En dan weet ik: dit wordt gevaarlijk, ik moet hiermee stoppen.

Het gevolg is dat ik een week een beetje uit balans ben, maar meestal ben ik vooral trots op mezelf dat ik het binnen de perken heb weten te houden. Verliefd worden is makkelijk, een leven lang liefde delen in een relatie is een stuk uitdagender. Ik voel dat mijn man een van de weinigen is met wie ik dat goed kan. Daarom wil ik dat nooit en te nimmer verwoesten.

Jaloezie

Het wringt dat mijn partner niet precies weet wat ik doe, maar ik weet ook dat hij mij als de beste kent. Hij weet dat mijn behoefte naar buitenechtelijke seks groter is dan de zijne. Het belangrijkst is dat ik het discreet doe en dat ik zorg dat mijn relatie er niet onder lijdt. Zodra het tussen mij en mijn man afstandelijker wordt, moet ik oppassen. Maar eigenlijk is het tegenovergestelde waar: ik laad zodanig op van mijn sporadische avontuurtjes dat ik er een leuker mens van word. En het is niet zo dat ik er voortdurend mee bezig ben. Er zijn ook periodes dat ik totaal niet seksueel geladen ben. Juist doordat het niet zo vaak voorkomt, blijft het speciaal.

Ik zou het liever niet verzwijgen, maar ik weet dat ik hem kwets als ik het zeg. Dan gaat hij zich zorgen maken over of ik hem misschien wil verlaten of hij wil details horen die hij beter niet kan horen. Andersom zou ik het ook allemaal niet hoeven weten, maar ik gun het hem wel. Zoals hij het mij ook gunde, toen we de afspraak in het leven riepen.

Monogamie bestaat niet, maar jaloezie wel en dat staat ons – en heel veel andere stellen – in de weg. Ik heb mijn manier gevonden, maar voor iedereen werkt zoiets anders. De een onderdrukt haar verlangens om de relatie stabiel te houden, de ander kan met haar partner een polyamorische relatie vormgeven – en voor mij werkt dit.