Suzanne: “Na jaren freelancen, heb ik geen carrière gemaakt en dat knaagt”

-

Het freelancende leventje beviel freelance-journalist Suzanne Rethans (50) altijd prima. Ze probeerde het eens, in dienst, maar dat was niets voor haar. En nu is ze toch aan het solliciteren: “Ik heb geen carrière gemaakt en nu, in de herfst van mijn bestaan, begint dat te knagen.”

Bijna mijn hele werkzame leven ben ik al freelance journalist. Ik heb één jaar als redacteur gewerkt bij Viva, toen ik net begon, en dat was een prima leerschool waar ik bovendien zoveel contacten opdeed dat ik mezelf nooit meer ergens hoefde te introduceren. De collega’s die in vaste dienst bleven, zwierven uit over andere redacties, al snel in cheffuncties en hoger. Zo had ik overal wel een ingang.

Ik was vooral snel in zwanger worden, en een bestaan als freelancen leek me handig te combineren met het gezinsleven. Dat was op zich ook zo, ik hoefde nooit ergens om 9.00 uur per se te zijn, het nadeel was dat ik binnen het huwelijk altijd het haasje was als een van de kinderen koorts had of een studiedag op school. En met drie kinderen was er vaak iets aan de hand. Het leek net alsof mijn werk niet telde en dat frustreerde mij bovenmatig. Want als iets met de jaren kwam, dan was het wel ambitie.

Daarom besloot ik op mijn zesendertigste toch weer in vaste dienst te gaan. Bij JAN Magazine, het tijdschrift waarvoor ik al freelancete. De enige manier om ooit nog een chef- of hoofdredacteursfunctie te bemachtigen. Ik kon lastig aarden in de van negen tot zes-mentaliteit. Als freelancer was ik altijd aan het werk, ook ’s avonds en in het weekend. Corona bestond nog niet, men vertrouwde thuiswerken niet en omdat ik maar drie dagen crèche had voor mijn dochter – meer dagen werd vanuit de kinderopvang als onverantwoord gezien – kon ik ook maar drie dagen werken. Ineens verdiende ik nog maar de helft van wat ik als freelancer had verdiend. Als ik van een lang interview aan de andere kant van het land terugkwam en om half twee zelfs nog niet geluncht had, zo snel wilde ik terug naar de redactie, werd er op een horloge getikt. Waar kwam ik vandaan? Waarom duurde dat zo lang? Ondertussen werkte ik thuis altijd door aan mijn stukken, dat was nou eenmaal de aard van het beestje. Mijn productiviteit werd geroemd, maar toen ik een keer om half vier naar een begrafenis moest, werd erop gestaan dat ik een halve dag opnam. En ik had al zo weinig vakantiedagen.

Geen doen, voor mij. Ik ging weer lekker freelancen, werkte zo hard als ik zelf wilde en ging op vakantie als het me uitkwam.

Die vrijheid, geen baas boven me, is me altijd goed bevallen. Maar ik heb daardoor geen carrière gemaakt en ik merk dat dat nu, nu ik in de herfst zit van mijn bestaan, begint te knagen. Het dreigt allemaal met een sisser af te lopen, terwijl ik zo veelbelovend begon. Ik ben ook nog naar Zaandam verhuisd en al woon ik in een schattig houten huisje met een geweldige tuin, ik voel me hier soms ook eenzaam. Ik loop niet meer zomaar het stadse leven in waar in ieder geval nog van alles gebeurt en ik mis collega’s. Aanspraak. Relevantie en urgentie.

En dus ben ik ineens als een gek aan het solliciteren. Alles om toch nog één keer mee te doen. Ik ben te jong om al met pensioen te gaan, ik moet nog zeventien jaar! Al krijg ik het Spaans benauwd van het idee dat ik straks weer elke dag ergens om negen uur present moet zijn, ik wil nog meetellen, meedoen. En al mijn ervaring inbrengen.

CURSUS – Goed idee: op je 50e voor jezelf beginnen

Deze maand lees je op SAAR véél over werk. Van inspirerende 50+ vrouwen die iets anders zijn gaan doen tot de ervaringsverhalen van hoofdredacteur Barbara en alles er tussen in. Ook toe aan wat nieuws? Doe dan onze cursus. Want ja: ook na je 50e zitten er veel mensen op je te wachten.

Suzanne Rethans
Suzanne Rethans
Suzanne Rethans (50) mag het leven graag vieren, met haar man, haar drie kinderen en hun schattig maar bewerkelijk renovatieproject in Zaandam. Saai wordt het in ieder geval nooit. Daar zorgt ze wel voor.

RECENTE ARTIKELEN