Sprong in het diepe: ‘Ineens werd ik verliefd op een vrouw. Ik kon dit niet negeren’
Esterella (50) was achttien jaar getrouwd en had een prima leven met man en zoon, maar besloot op een dag voor de vrouwenliefde te kiezen.
“Mijn man en ik waren maatjes, we vormden een goed team maar we waren geen liefdespartners. Al heel lang niet meer. In een laatste poging om de boel te redden, gingen we af en toe naar een erotisch feest. Niks geks, hoor. Je bent alleen iets gewaagder gekleed dan in een normale discotheek.
Misschien stond ik al open voor nieuwe ontmoetingen, meer dan het geval zou zijn geweest als je gelukkig getrouwd bent. Op een avond ontmoette ik op zo’n feest een prachtige vrouw. Donkere haren, lang, slank lijf. Ze had een Chineesachtig bloesje aan en zag er prachtig uit. Ik keek naar haar, zij keek naar mij. Er ontplofte iets in mijn buik.
Mijn hele leven had ik naar iemand verlangd die mij dit gevoel kon geven. Dat het een vrouw zou kunnen zijn, was nooit in me opgekomen. Op die manier keek ik niet naar mijn eigen sekse. Misschien waren de gevoelens er wel, maar onderdrukte ik ze onbewust. Ik kom uit een traditioneel gezin, homoseksualiteit was iets voor andere mensen. Ik wilde de mensen die van me hielden niet teleurstellen.
Maar die avond, toen mijn buik ontplofte om een vrouw in een Chineesachtig bloesje, wist ik: dit kan ik niet negeren. Daar is het te bijzonder voor. Ik stapte op haar af en dat was het begin van een bijzondere affaire. Het was alsof de hemel openging en ik voor het eerst zag hoe helder de sterren schitterden.
Mijn huwelijk redde het niet. Mijn vriendin bleef bij haar man met wie ze een open relatie heeft. Had ik eindelijk mijn grote liefde eindelijk gevonden, moest ik haar delen. Ik was zo verliefd dat het lichamelijk pijn deed als we afscheid moesten nemen. Ze probeerde me te leren dat je in de liefde niet moet claimen maar loslaten. Ik vond dat ongelooflijk moeilijk.
Twee jaar wist niemand van mijn affaire. Ik durfde er niet over te praten, te bang veroordeeld te worden. Tot ik op een dag besloot dat het genoeg was en ik het mijn ouders vertelde. Ze waren op zachtst gezegd teleurgesteld. Ik keek naar ze en besefte ineens dat ik niets meer te maken wilde hebben met de hokjes waarin zij nog altijd denken. Om van deze liefde genieten moest ik me losmaken van wat wel en niet zou horen, wat wel of niet fatsoenlijk is. Ik schudde de hokjes van me af en bevrijdde mezelf.
Ik weet niet of ik lesbisch ben, hetero of biseksueel. Ik laat me niet meer beperken. Ik wil iemand die iets laat ontploffen in mijn buik. Mijn relatie met die ene vrouw is voorbij. Ik heb het geluk gehad nog een keer zo’n bijzondere vrouw te ontmoeten. Opnieuw was er vuurwerk en opwinding en geluk, nog intenser dan de eerste keer. Ik weet nu dat het bestaat. Voor minder doe ik het nooit meer.”
Fotografie: Cornelie Tollens
Sprong in het diepe: ‘Ineens werd ik verliefd op een vrouw. Ik kon dit niet negeren’
Esterella (50) was achttien jaar getrouwd en had een prima leven met man en zoon, maar besloot op een dag voor de vrouwenliefde te kiezen.
“Mijn man en ik waren maatjes, we vormden een goed team maar we waren geen liefdespartners. Al heel lang niet meer. In een laatste poging om de boel te redden, gingen we af en toe naar een erotisch feest. Niks geks, hoor. Je bent alleen iets gewaagder gekleed dan in een normale discotheek.
Misschien stond ik al open voor nieuwe ontmoetingen, meer dan het geval zou zijn geweest als je gelukkig getrouwd bent. Op een avond ontmoette ik op zo’n feest een prachtige vrouw. Donkere haren, lang, slank lijf. Ze had een Chineesachtig bloesje aan en zag er prachtig uit. Ik keek naar haar, zij keek naar mij. Er ontplofte iets in mijn buik.
Mijn hele leven had ik naar iemand verlangd die mij dit gevoel kon geven. Dat het een vrouw zou kunnen zijn, was nooit in me opgekomen. Op die manier keek ik niet naar mijn eigen sekse. Misschien waren de gevoelens er wel, maar onderdrukte ik ze onbewust. Ik kom uit een traditioneel gezin, homoseksualiteit was iets voor andere mensen. Ik wilde de mensen die van me hielden niet teleurstellen.
Maar die avond, toen mijn buik ontplofte om een vrouw in een Chineesachtig bloesje, wist ik: dit kan ik niet negeren. Daar is het te bijzonder voor. Ik stapte op haar af en dat was het begin van een bijzondere affaire. Het was alsof de hemel openging en ik voor het eerst zag hoe helder de sterren schitterden.
Mijn huwelijk redde het niet. Mijn vriendin bleef bij haar man met wie ze een open relatie heeft. Had ik eindelijk mijn grote liefde eindelijk gevonden, moest ik haar delen. Ik was zo verliefd dat het lichamelijk pijn deed als we afscheid moesten nemen. Ze probeerde me te leren dat je in de liefde niet moet claimen maar loslaten. Ik vond dat ongelooflijk moeilijk.
Twee jaar wist niemand van mijn affaire. Ik durfde er niet over te praten, te bang veroordeeld te worden. Tot ik op een dag besloot dat het genoeg was en ik het mijn ouders vertelde. Ze waren op zachtst gezegd teleurgesteld. Ik keek naar ze en besefte ineens dat ik niets meer te maken wilde hebben met de hokjes waarin zij nog altijd denken. Om van deze liefde genieten moest ik me losmaken van wat wel en niet zou horen, wat wel of niet fatsoenlijk is. Ik schudde de hokjes van me af en bevrijdde mezelf.
Ik weet niet of ik lesbisch ben, hetero of biseksueel. Ik laat me niet meer beperken. Ik wil iemand die iets laat ontploffen in mijn buik. Mijn relatie met die ene vrouw is voorbij. Ik heb het geluk gehad nog een keer zo’n bijzondere vrouw te ontmoeten. Opnieuw was er vuurwerk en opwinding en geluk, nog intenser dan de eerste keer. Ik weet nu dat het bestaat. Voor minder doe ik het nooit meer.”
Fotografie: Cornelie Tollens
