Ze zaten er wat uitgeblust bij, Renske en haar man. Die laatste vond het allemaal wel best, Renske besloot hem een make-over te geven, maar dan wel zo dat hij het amper in de gaten had.

“Na voor de zoveelste keer naast mijn man VI te hebben uitgekeken, kon ik de zinnen van Johan Derksen afmaken en wist ik dat mijn man na afloop de tv zou uitzetten, ‘hèhè’ zou zeggen, gevolgd door ‘Ik ga naar boven, kom je zo ook?’ Elke avond. Toch al zeker anderhalf jaar lang. Sinds onze jongste op kamers was gegaan, waren we totaal ingekakt. Arie was al nooit erg ondernemend, hij is een echte huismus. En met allebei een baan was het ook best verleidelijk om gewoon op de bank te gaan zitten, bij het journaal in te dutten en dan wakker te schieten bij het weerbericht. Ik had er net zo goed een rol in als hij, maar ik dacht ook: nu kan het nog. We zijn fit, we hoeven niet te schrapen, laten we wat meer genieten van deze jaren.

Toen ik het aankaartte, hoefde Arie niet zo nodig: ‘We hebben het toch goed?’ Dat was het moment dat ik een tijdje serieus heb gedacht over scheiden. Maar gedoe, wie kreeg dan de hond? Arie was zo iemand die met de lichten uit tv zou gaan zitten kijken, dat vond ik zielig. En van datende vriendinnen wist ik dat romantiek en leuke kerels van onze leeftijd schaars zijn. Bovendien was er niet echt iets mis met Arie: goede vader, goede vent en een harmonieuze relatie van meer dan dertig jaar telt ook mee. Maar hij was wel saai, met een groeiend buikje. En eigenwijs, in de zin dat hij geheid dwars zou gaan liggen als ik zou voorstellen de boel eens een beetje op te gaan schudden.

Dat heb ik dus niet gedaan, ik ben stiekem koolhydraatarmer gaan koken. Zes weken later was hij al vijf kilo lichter (onuitstaanbaar, bij mij gaat dat niet zo snel). Ik heb een beetje bekommerd gezegd dat ik na het eten een ommetje wilde gaan maken, maar het een beetje eng vond in het donker. Arie had zijn jas al aan, zoals ik al zei: het is een goede vent. Dat ommetje werd een vast ritueel en ik had altijd wel een smoesje om het iets langer te maken. De hond was een uitstekend excuus om een stukje verder te lopen en af te wisselen.

Plannetjes bracht ik zo dat Arie dacht dat het zijn eigen idee was. Dat betekende wel dat ik bijvoorbeeld naar de marinedagen moest terwijl ik eigenlijk naar een museum wilde, maar dat nam ik op de koop toe. We waren er allebei uit en aten een visje aan zee, ik telde mijn zegeningen. Na drie, vier uitjes die zijn interesse hadden, kwam dat museum vanzelf.

Hij werd fitter, zijn broek zakte af. Winkelen vindt hij vreselijk, dus ik kocht online wat nieuwe kleren voor hem. Niet meteen een rode trui, eerst een donkergroene en een donkerblauwe, ik wilde hem niet afschrikken. Maar hij zag er wel een stuk leuker uit in een beige broek en een wit T-shirt, dan in van top tot teen oud makend zwart. Ik betrok ook onze zoon in het complot, hij trakteerde zijn vader (en zichzelf) voor Arie’s verjaardag op een bezoek aan een echter barber, op mijn kosten. Tegen zijn zoon en een hipster was Arie niet opgewassen, dus hij keerde fris geknipt met een keurig getrimde baard terug. Het was hem niet tegengevallen, hij wilde nog wel eens.

Ik weet nog steeds niet of hij doorheeft dat ik hem een beetje heb gemanipuleerd. Maar we hebben elkaar weer wat te vertellen, we zitten niet meer avond aan avond op de bank en hij is een stuk leuker om naar te kijken. Eerstvolgende plan: dansles, zogenaamd om te kunnen dansen op de bruiloft van een nichtje. Achterliggende gedachte: elkaar weer eens lekker vasthouden, want ook in bed kan het beter. Ik ben nog lang niet klaar met mijn Arie.”

Interview: Ella Vermeulen