Pfffffffff Ik wil niet meer werken
Werk leuk? Steeds meer vijftigers slepen zich naar de kantoortuin terwijl ze mentaal al lang met pensioen zijn. Het roer om dan maar? Het punt is: ik wil helemaal niet iets anders. Ik gaap me liever lekker door de dagen heen.
Ik wil gewoon veel liever op een berg in Spanje wonen en lekker tuinieren en lezen. Vriendin Simone (56) is communicatieadviseur en een half jaar geleden bij een reorganisatie boventallig verklaard. Ondanks de grote vraag naar arbeidskrachten krijgt ze het niet voor elkaar een leuke baan te vinden. Het is niet dat er niks is hè, zegt ze terwijl ze nog een slok wijn neemt. Het punt is: ze willen me alleen voor stomme functies en een prutsalaris. Daar heb ik geen zin meer in.
Leuke slimme vrouwen die geen zin hebben in solliciteren, in opnieuw beginnen – of die het helemaal gehad hebben met de plek waar ze zitten. Twijfelen over werk lijkt een typisch vijftigersfenomeen. Ga ik dit echt nog vijftien jaar doen, vragen ze zichzelf af.
Vriendin Helma (51) herkent de twijfels. Ze werkt inmiddels veertien jaar als juridisch adviseur bij dezelfde verzekeringsmaatschappij en sleept zichzelf iedere dag naar het werk. Toen ik hier net werkte, mailde ik het ene idee naar het andere naar mijn manager. Tegenwoordig ben ik vooral bezig met hoe ik zo min mogelijk kan doen. Als ik thuis werk, zit ik de halve dag te Netflixen en stuur ik af en toe een mail zodat het lijkt alsof ik druk bezig ben.
Ook Nienke (54) is er helemaal klaar mee. Zij is teamleider in de zorg. Vooral die nieuwe jonge managers werken me gigantisch op mijn zenuwen. ‘Hoe kunnen we de KPI’s voor volgend kwartaal optimaliseren?’ vraagt dan zo’n snotaap in mijn MT. Het liefst zou ik dan even lekker over zijn hielenlikkerige kop braken. Toch blijft ze zitten waar ze zit, bang dat ze niet zo een, twee, drie aan een nieuwe baan komt. Ik hoor verhalen van vrienden die midden vijftig zijn en best even moeten zoeken. We hebben drie studerende kinderen en ik ben kostwinner, dan ga je niet zomaar je baan opzeggen. Maar toch, ik voel steeds meer weerstand om er iets van te maken.
Geest in de VUT
Hoewel ik me wel eens verlekker aan de Instagramposts van een vriend, die financieel binnen is en nu met een zeiljacht de wereld rondreist, moet ik er niet aan denken om morgen al met pensioen te gaan. Sterker nog, ik erger me kapot aan collega’s van begin zestig die geestelijk met de VUT zijn. ‘Dat hebben we al eens geprobeerd, dat werkt niet,’ is een van de favoriete oneliners van mijn collega Joke (63) die de godganse dag uit het raam zit te staren. Als ik haar wat vraag, zegt ze dat ze me niet kan helpen omdat ze een beetje overloopt.
Dat Joke haar tijd uitzit, snap ik ondanks mijn irritatie nog wel. Maar waarom zou je als vijftiger niet op zoek gaan naar iets anders als je je werk zo haat? Helma zucht. Het punt is, ik wil helemaal niet iets anders. Ik gaap me gewoon lekker door de dagen heen, merk ook dat ik steeds beter word in minder doen. Het liefst laat ik de junior en de stagiair mijn juridische taken overnemen. Zij hebben er echt nog zin in. Als ik moet kiezen tussen voor de zoveelste keer hetzelfde stuk schrijven of een beetje Marktplaats en Funda afstruinen dan weet ik het wel. Het enige nadeel is dat mijn functioneringsgesprekken wat minder positief worden. Maar heel eerlijk gezegd kan me dat ook niets schelen. Mijn uitgangspunt is dat ik wil dat het werk me niet te veel hindert in mijn vrije tijd. Een andere baan ziet ze totaal niet zitten. Ik denk dat een nieuwe baan me wel meer uitdaging zou geven, beaamt ze. Maar de goede voorwaarden die aan deze baan hangen, krijg ik er nooit meer bij. Ik heb geaccepteerd dat ik hier tot mijn pensioen mijn tijd ga uitzitten.
Zwaaaar leven
Wat bezielt de vijftiger om vijftien jaar voor het moment suprême het bijltje er al bij neer te gooien?
Komt het allemaal door die verschrikkelijke overgang? Zijn we te depri, down, zweterig en moe om te werken? Uit een enquête van vakbond CNV blijkt dat inderdaad zestig procent van de vrouwen de combi overgang en werken zwaar vindt. Het grootste deel daarvan bespreekt dit niet met de baas maar werkt gewoon door, waardoor een burn-out soms onvermijdelijk is. En alsof die overgang nog niet genoeg ellende geeft, moeten we ons werk ook nog eens combineren met de dubbelrol van ouder en mantelzorger. Kinderen gaan door de lastige woningmarkt later uit huis terwijl onze ouders om steeds meer zorg vragen.
Daarbij krijgen vijftigers op de zaak steeds minder erkenning. Nieuwe collega’s hebben opleidingen gevolgd die in onze tijd nog niet bestonden. Ontwikkelingen gaan sneller dan ooit en wie niet bijblijft is al snel af. Marieke (57) is websitebeheerder en daar waar ze eerst de enige online expert van het bedrijf was, wordt ze nu links en rechts ingehaald door twintigers met namen als digital expert en online growth marketeer die met termen strooien waar ze geen zak van begrijpt. Pas als alles al is uitgedacht door deze figuren, krijg ik een mail met instructies hoe ik de website moet aanpassen. Alsof ik hun stagiaire ben. En als ik aangeef dat ik niet achter bepaalde beslissingen sta, word ik ook nog eens volkomen genegeerd.
Naast een gebrek aan erkenning, is het ook zo dat het perspectief op tijd voor veel vijftigers verandert. Als achttienjarige denk je misschien: wat leuk, een cursus Swahili, dat komt vast ooit van pas. Oudere werknemers denken: waarom zou ik in hemelsnaam een Afrikaanse taal gaan zitten leren, ga ik ooit nog naar Congo-Kinshasa? Ook het perspectief op wat belangrijk is, wordt anders. Wat kan mij het nou schelen wat het openingspercentage was van de laatst verzonden e-mail? zegt Mayke (55) die als marketeer bij de overheid werkt. Of hoeveel de click through rate was van de Facebook-advertenties. Ik maak me liever druk over het klimaat, dat mijn ouders gezond zijn en dat ik waardevolle herinneringen met mijn kinderen maak. Dát zijn de dingen die ertoe doen.
Kop op
Allemaal leuk en aardig, deze inzichten over wat er echt toe doet, maar er moet wel brood op de plank en als vijftiger ben je nog maar op tweederde van je werkende leven. Het is wel verstandig om als begin vijftiger naar de toekomst te kijken en je te ontwikkelen, vindt Beatrice van der Heijden, hoogleraar strategisch human resource management aan de Radboud Universiteit. Als je op je 58ste vastloopt, heb je een groot probleem. De leeftijdsdiscriminatie is dan heftiger dan wanneer je eind veertig bent.
Daarbij blijkt die onzekerheid over jongere collega’s en nieuwe ontwikkelingen totale onzin. Volgens het Sociaal Cultureel Planbureau vindt ruim driekwart (77 procent) van de werkgevers dat hun oudere werknemers het net zo goed doen op de werkvloer als hun jongere personeel. Bijna één op de acht (12 procent) vindt zelfs dat ouderen beter functioneren dan jonge medewerkers. Dat gejammer over Gen Z is dus nergens voor nodig, we zijn een aanwinst voor de werkvloer. Vijftigplussers zijn psychisch gezonder, sneller ingewerkt, loyaler, hebben meer mensenkennis en levenservaring en verzuimen minder, schrijft topcoach Margreet Jonker in 50 redenen om een 50-plusser aan te nemen.We zouden daarnaast sociaal vaardiger zijn, toleranter en meer inzicht in complexe problemen hebben. Kortom: het is doodzonde als de vijftiger wegloopt van de arbeidsmarkt. We beginnen net lekker op dreef te komen. Juist nú kunnen we succes boeken met alle ervaring die we hebben opgedaan. Juist nú weten we waar we goed in zijn en wat we het liefste doen.
[kader]De vloer op
Voor iedereen die nog niet overtuigd is en zichzelf iedere dag richting laptop sleept, negen tips om je liefde voor het werkende leven weer terug te winnen!
De overgang is tijdelijk. Ga naar Kruidvat of je huisarts als je s nachts geen oog dichtdoet of voortdurend volschiet van pasgeboren lammetjes. Er zijn pillen en sprays die je weer kunnen laten huppelen door die kantoortuin.
Hou op met zeuren over je collegas of je werkgever. Als je je kapot ergert aan de plek waar je zit, kun je drie dingen doen: accepteren, veranderen of weggaan. Blijf niet hangen in een baan alleen maar omdat je er financile zekerheid uithaalt. Daarvoor is werk een te groot deel van je dagelijks leven.
Doe niet alsof het leven al voorbij is. Je bent nog piepjong. Er zijn voorbeelden van vrouwen die op hun vijftigste psychologie zijn gaan studeren en nog dertig jaar een succesvolle praktijk hebben gevoerd. Een goede vriendin die al een tijdje baalde van haar werk als advocaat, heeft vorig jaar besloten haar jeugddroom uit te laten komen en is nu rechter in opleiding op haar 49e.
Doe ook niet alsof je van een andere eeuw bent (ook al is dat wel zo) en ga niet de hele tijd met andere boomers herinneringen over de gulden en Ron Brandsteder zitten oprakelen. Niemand wil een fossiel als collega.
Wees eerlijk tegen je werkgever en maak samen een plan hoe jouw ervaring en interesses het beste ingezet kunnen worden. Een werkgever is alleen maar blij als je niet vast blijft houden aan een functie die je allang niet meer leuk vindt.
Zorg dat je een doel hebt voor je werkdag. Wanneer je weet wat je te doen staat, krijg je vanzelf meer zin dan wanneer je naar het werk gaat en de werkzaamheden over je heen laat denderen.
Daag jezelf uit. Je hoeft niet de CEO van de company te worden maar probeer bijvoorbeeld sneller te worden in iets of probeer de kwaliteit van je werk omhoog te krijgen.
Gebruik je werk als speeltuin voor allerlei dingen waarin jij je wilt ontwikkelen. Ben je een conflictvermijder? Ga links en rechts met iedereen confrontaties aan of oefen je assertiviteit door een week lang op alles nee te zeggen.
Word minder afhankelijk van je salaris en kijk of je ook nog op een andere manier geld kunt verdienen. Bijvoorbeeld door kleinschalig te gaan ondernemen of door het maken van een online cursus over een onderwerp waar je anderen wat over kunt leren.
Pfffffffff Ik wil niet meer werken
Werk leuk? Steeds meer vijftigers slepen zich naar de kantoortuin terwijl ze mentaal al lang met pensioen zijn. Het roer om dan maar? Het punt is: ik wil helemaal niet iets anders. Ik gaap me liever lekker door de dagen heen.
Ik wil gewoon veel liever op een berg in Spanje wonen en lekker tuinieren en lezen. Vriendin Simone (56) is communicatieadviseur en een half jaar geleden bij een reorganisatie boventallig verklaard. Ondanks de grote vraag naar arbeidskrachten krijgt ze het niet voor elkaar een leuke baan te vinden. Het is niet dat er niks is hè, zegt ze terwijl ze nog een slok wijn neemt. Het punt is: ze willen me alleen voor stomme functies en een prutsalaris. Daar heb ik geen zin meer in.
Leuke slimme vrouwen die geen zin hebben in solliciteren, in opnieuw beginnen – of die het helemaal gehad hebben met de plek waar ze zitten. Twijfelen over werk lijkt een typisch vijftigersfenomeen. Ga ik dit echt nog vijftien jaar doen, vragen ze zichzelf af.
Vriendin Helma (51) herkent de twijfels. Ze werkt inmiddels veertien jaar als juridisch adviseur bij dezelfde verzekeringsmaatschappij en sleept zichzelf iedere dag naar het werk. Toen ik hier net werkte, mailde ik het ene idee naar het andere naar mijn manager. Tegenwoordig ben ik vooral bezig met hoe ik zo min mogelijk kan doen. Als ik thuis werk, zit ik de halve dag te Netflixen en stuur ik af en toe een mail zodat het lijkt alsof ik druk bezig ben.
Ook Nienke (54) is er helemaal klaar mee. Zij is teamleider in de zorg. Vooral die nieuwe jonge managers werken me gigantisch op mijn zenuwen. ‘Hoe kunnen we de KPI’s voor volgend kwartaal optimaliseren?’ vraagt dan zo’n snotaap in mijn MT. Het liefst zou ik dan even lekker over zijn hielenlikkerige kop braken. Toch blijft ze zitten waar ze zit, bang dat ze niet zo een, twee, drie aan een nieuwe baan komt. Ik hoor verhalen van vrienden die midden vijftig zijn en best even moeten zoeken. We hebben drie studerende kinderen en ik ben kostwinner, dan ga je niet zomaar je baan opzeggen. Maar toch, ik voel steeds meer weerstand om er iets van te maken.
Geest in de VUT
Hoewel ik me wel eens verlekker aan de Instagramposts van een vriend, die financieel binnen is en nu met een zeiljacht de wereld rondreist, moet ik er niet aan denken om morgen al met pensioen te gaan. Sterker nog, ik erger me kapot aan collega’s van begin zestig die geestelijk met de VUT zijn. ‘Dat hebben we al eens geprobeerd, dat werkt niet,’ is een van de favoriete oneliners van mijn collega Joke (63) die de godganse dag uit het raam zit te staren. Als ik haar wat vraag, zegt ze dat ze me niet kan helpen omdat ze een beetje overloopt.
Dat Joke haar tijd uitzit, snap ik ondanks mijn irritatie nog wel. Maar waarom zou je als vijftiger niet op zoek gaan naar iets anders als je je werk zo haat? Helma zucht. Het punt is, ik wil helemaal niet iets anders. Ik gaap me gewoon lekker door de dagen heen, merk ook dat ik steeds beter word in minder doen. Het liefst laat ik de junior en de stagiair mijn juridische taken overnemen. Zij hebben er echt nog zin in. Als ik moet kiezen tussen voor de zoveelste keer hetzelfde stuk schrijven of een beetje Marktplaats en Funda afstruinen dan weet ik het wel. Het enige nadeel is dat mijn functioneringsgesprekken wat minder positief worden. Maar heel eerlijk gezegd kan me dat ook niets schelen. Mijn uitgangspunt is dat ik wil dat het werk me niet te veel hindert in mijn vrije tijd. Een andere baan ziet ze totaal niet zitten. Ik denk dat een nieuwe baan me wel meer uitdaging zou geven, beaamt ze. Maar de goede voorwaarden die aan deze baan hangen, krijg ik er nooit meer bij. Ik heb geaccepteerd dat ik hier tot mijn pensioen mijn tijd ga uitzitten.
Zwaaaar leven
Wat bezielt de vijftiger om vijftien jaar voor het moment suprême het bijltje er al bij neer te gooien?
Komt het allemaal door die verschrikkelijke overgang? Zijn we te depri, down, zweterig en moe om te werken? Uit een enquête van vakbond CNV blijkt dat inderdaad zestig procent van de vrouwen de combi overgang en werken zwaar vindt. Het grootste deel daarvan bespreekt dit niet met de baas maar werkt gewoon door, waardoor een burn-out soms onvermijdelijk is. En alsof die overgang nog niet genoeg ellende geeft, moeten we ons werk ook nog eens combineren met de dubbelrol van ouder en mantelzorger. Kinderen gaan door de lastige woningmarkt later uit huis terwijl onze ouders om steeds meer zorg vragen.
Daarbij krijgen vijftigers op de zaak steeds minder erkenning. Nieuwe collega’s hebben opleidingen gevolgd die in onze tijd nog niet bestonden. Ontwikkelingen gaan sneller dan ooit en wie niet bijblijft is al snel af. Marieke (57) is websitebeheerder en daar waar ze eerst de enige online expert van het bedrijf was, wordt ze nu links en rechts ingehaald door twintigers met namen als digital expert en online growth marketeer die met termen strooien waar ze geen zak van begrijpt. Pas als alles al is uitgedacht door deze figuren, krijg ik een mail met instructies hoe ik de website moet aanpassen. Alsof ik hun stagiaire ben. En als ik aangeef dat ik niet achter bepaalde beslissingen sta, word ik ook nog eens volkomen genegeerd.
Naast een gebrek aan erkenning, is het ook zo dat het perspectief op tijd voor veel vijftigers verandert. Als achttienjarige denk je misschien: wat leuk, een cursus Swahili, dat komt vast ooit van pas. Oudere werknemers denken: waarom zou ik in hemelsnaam een Afrikaanse taal gaan zitten leren, ga ik ooit nog naar Congo-Kinshasa? Ook het perspectief op wat belangrijk is, wordt anders. Wat kan mij het nou schelen wat het openingspercentage was van de laatst verzonden e-mail? zegt Mayke (55) die als marketeer bij de overheid werkt. Of hoeveel de click through rate was van de Facebook-advertenties. Ik maak me liever druk over het klimaat, dat mijn ouders gezond zijn en dat ik waardevolle herinneringen met mijn kinderen maak. Dát zijn de dingen die ertoe doen.
Kop op
Allemaal leuk en aardig, deze inzichten over wat er echt toe doet, maar er moet wel brood op de plank en als vijftiger ben je nog maar op tweederde van je werkende leven. Het is wel verstandig om als begin vijftiger naar de toekomst te kijken en je te ontwikkelen, vindt Beatrice van der Heijden, hoogleraar strategisch human resource management aan de Radboud Universiteit. Als je op je 58ste vastloopt, heb je een groot probleem. De leeftijdsdiscriminatie is dan heftiger dan wanneer je eind veertig bent.
Daarbij blijkt die onzekerheid over jongere collega’s en nieuwe ontwikkelingen totale onzin. Volgens het Sociaal Cultureel Planbureau vindt ruim driekwart (77 procent) van de werkgevers dat hun oudere werknemers het net zo goed doen op de werkvloer als hun jongere personeel. Bijna één op de acht (12 procent) vindt zelfs dat ouderen beter functioneren dan jonge medewerkers. Dat gejammer over Gen Z is dus nergens voor nodig, we zijn een aanwinst voor de werkvloer. Vijftigplussers zijn psychisch gezonder, sneller ingewerkt, loyaler, hebben meer mensenkennis en levenservaring en verzuimen minder, schrijft topcoach Margreet Jonker in 50 redenen om een 50-plusser aan te nemen.We zouden daarnaast sociaal vaardiger zijn, toleranter en meer inzicht in complexe problemen hebben. Kortom: het is doodzonde als de vijftiger wegloopt van de arbeidsmarkt. We beginnen net lekker op dreef te komen. Juist nú kunnen we succes boeken met alle ervaring die we hebben opgedaan. Juist nú weten we waar we goed in zijn en wat we het liefste doen.
[kader]De vloer op
Voor iedereen die nog niet overtuigd is en zichzelf iedere dag richting laptop sleept, negen tips om je liefde voor het werkende leven weer terug te winnen!
De overgang is tijdelijk. Ga naar Kruidvat of je huisarts als je s nachts geen oog dichtdoet of voortdurend volschiet van pasgeboren lammetjes. Er zijn pillen en sprays die je weer kunnen laten huppelen door die kantoortuin.
Hou op met zeuren over je collegas of je werkgever. Als je je kapot ergert aan de plek waar je zit, kun je drie dingen doen: accepteren, veranderen of weggaan. Blijf niet hangen in een baan alleen maar omdat je er financile zekerheid uithaalt. Daarvoor is werk een te groot deel van je dagelijks leven.
Doe niet alsof het leven al voorbij is. Je bent nog piepjong. Er zijn voorbeelden van vrouwen die op hun vijftigste psychologie zijn gaan studeren en nog dertig jaar een succesvolle praktijk hebben gevoerd. Een goede vriendin die al een tijdje baalde van haar werk als advocaat, heeft vorig jaar besloten haar jeugddroom uit te laten komen en is nu rechter in opleiding op haar 49e.
Doe ook niet alsof je van een andere eeuw bent (ook al is dat wel zo) en ga niet de hele tijd met andere boomers herinneringen over de gulden en Ron Brandsteder zitten oprakelen. Niemand wil een fossiel als collega.
Wees eerlijk tegen je werkgever en maak samen een plan hoe jouw ervaring en interesses het beste ingezet kunnen worden. Een werkgever is alleen maar blij als je niet vast blijft houden aan een functie die je allang niet meer leuk vindt.
Zorg dat je een doel hebt voor je werkdag. Wanneer je weet wat je te doen staat, krijg je vanzelf meer zin dan wanneer je naar het werk gaat en de werkzaamheden over je heen laat denderen.
Daag jezelf uit. Je hoeft niet de CEO van de company te worden maar probeer bijvoorbeeld sneller te worden in iets of probeer de kwaliteit van je werk omhoog te krijgen.
Gebruik je werk als speeltuin voor allerlei dingen waarin jij je wilt ontwikkelen. Ben je een conflictvermijder? Ga links en rechts met iedereen confrontaties aan of oefen je assertiviteit door een week lang op alles nee te zeggen.
Word minder afhankelijk van je salaris en kijk of je ook nog op een andere manier geld kunt verdienen. Bijvoorbeeld door kleinschalig te gaan ondernemen of door het maken van een online cursus over een onderwerp waar je anderen wat over kunt leren.
