Pingpong en Timothée Chalamet: Marty Surpreme is even enerverend als onweerstaanbaar. We bevinden ons in New York 1952. Marty Mauser verkoopt schoenen in de zaak van zijn oom, maar leeft voor tafeltennis en droomt van eigen pingpongballen met het label Marty Surpreme. Niemand in zijn omgeving neemt de sport serieus; voor zijn familie is het een kinderspelletje, voor zijn geliefden een hobby die hij maar niet kan opgeven. Marty is behalve vastberaden om de beste te worden, ook een kleine crimineel en brokkenpiloot. Zijn fixatie op erkenning als kampioen en als merk maakt hem blind voor de mensen, die hij op weg naar zijn roem uitbuit en misbruikt. Marty’s scams, zijn diefstallen en zijn emotionele manipulaties zijn heftig, maar ik als kijker heb een dubbel gevoel. Ik lach, walg, maar betrap mezelf er ook op dat ik toch hoop dat het deze egomane Marty gaat lukken.

Regisseur Josh Safdie filmt het tafeltennissen alsof het Russisch roulette is: de wedstrijden zijn nerveus gemonteerd, met een cameravoering die het op- en neergaan van het balletje vertaalt naar een bijna lichamelijke onrust, die ik zelf ervoer bij het kijken ernaar.

De film zal sommigen afstoten door zijn lengte, zijn hysterie en zijn schaamteloze slechte smaak, maar als je zoals ik meegaat in Marty’s overdrive, dan krijg je een woeste, bij vlagen briljante trip met een gedenkwaardige Chalamet op z’n allerbest!

Vanaf 19 februari in de bioscoop

TEKST KATHLEEN WARNERS