Kijk. Yvanka vindt het reuzebelangrijk dat het taboe van de overgang af is. Maar hallo, moet elk hormonenschommeltje een eigen showtrap krijgen? 

‘En toen zat ik dus om drie uur ‘s nachts rechtop in bed, helemaal doorweekt,’ vertelt een voor mij onbekende vrouw op een verjaardag. ‘Mijn pyjamabroek plakte aan mijn benen. Niet alleen van het zweet hè! Ik was ook vol-le-dig doorgelekt. Ik moest echt álles verschonen. Alles.’ Ze kijkt de kring rond op zoek naar steun. De andere vrouwen knikken begrijpend.
‘Ik heb nu die speciale lakens,’ zegt een ander. ‘Die ademen beter. Maar het helpt ook niet echt.’
Ik neem een slok wijn en probeer mijn telefoon te checken zonder dat het opvalt.

Ja, fantastisch dat we er nu over kunnen praten. Mooi dat het geen taboe meer is. Of op z’n minst minder een taboe. We willen absoluut niet terug naar de tijd dat onze moeders depressief en angstig achter het aanrecht stonden, zonder er ooit een woord over te zeggen. En het is godgeklaagd dat de gemiddelde dertiger alleen het fenomeen opvliegers kent. Dat vrouwen van begin 40 thuis zitten met een onverklaarbare ‘burn-out’ of de ademhaling van hun partner van de ene op de andere dag niet meer kunnen verdragen terwijl dat later allemaal de overgang zal blijken.

Maar… we kunnen ook doorslaan. Je kunt de laatste jaren geen podcast, theaterprogramma of talkshow meer luisteren of kijken of er zit weer een BN’er op een barkruk te vertellen hoe haar eierstokken besloten hebben ermee te stoppen. Elk hormonenschommeltje krijgt inmiddels een eigen showtrap, verhaal en bijpassende merchandising. Zowel het lachen over het verval (“hahaha ik ben ineens een enorme heks en haat iedereen en er groeien haren uit m’n kin hahaha”) als de uitgebreide klaagzangen met ongecensureerde details, werken me steeds vaker op m’n zenuwen. Al mijn hele leven heb ik een hartgrondige hekel aan gedetailleerde menstruatieverhalen en ook nu erger ik me kapot aan reportages en live verslagen over de structuur van de laatste bloedingen. Ik hoef niet te horen hoeveel er nog uitstroomt en hoe het rook. Ik wil ook niets over je droge doos horen. En ja, we zijn allemaal ‘s ochtends stram. Neem gewoon die bio-identieke hormonen en zeik niet zo.

Over het delen van het mentale stuk, de moodswings, de angsten, het gevoel van afstevenen op het einde, ben ik een stuk milder. Daar mag het van mij wél altijd overgaan. Het fysieke mag alleen kort en zonder details. En daarbij hangt het ook nog van mijn bui af en wie je bent. Bij de ene vriendin denk ik: jij moet hier een boek over schrijven, help andere vrouwen. Bij de andere denk ik: houd alsjeblieft je kop met je eindeloze gezeur over je verdwenen libido en je winterdepressie. Ja het is op eieren lopen bij mij, dat geef ik toe. Maar dat is waarschijnlijk dan weer typisch de overgang.

Tekst: Yvanka van der Zwaan