Saskia wordt doodziek van de ‘feestobesitas’ haar omgeving: “Je kunt ‘het leven vieren’ ook nog overdrijven.”

“Eerst was er de Sweet Sixteen die kwam overwaaien uit Amerika. Onze dochter had op MTV een programma gezien waarop zestienjarigen per helikopter arriveerden op hun feestje in een circustent. ‘Echt absoluut niet’, zeiden we en maakten er een leuk tuinfeest van. Twee jaar later werd ze achttien, ook dat moest worden gevierd. Uit vrees voor Project X-achtige toestanden huurden we een kleine partyboot af, dat ‘alleen voor genodigden’ en ‘vol = vol’ scheelde enorm in de last minute aanlopers. In de jaren erna werd haar broer zestien en achttien. Hij is aanzienlijk minder high maintenance dan zijn zus, hem maakten we blij met een voetbalwedstrijd in Wembley en later een indoor skydive met zijn twee ‘matties’.

Dochter wilde daarna een 21-dinner met haar vriendinnen. Dat moest bij ons thuis, alles chic de friemel en Instagramwaardig. Handlezeres, pasfotohokje, catering en er moest gespeecht worden. Die van mij keurde ze twee keer af omdat ie niet paste bij hoe ze wilde overkomen. Ik had graag een speciaal besteld roze met goud-servet in haar mond gepropt, maar het blijft toch je kind, hè?

Het kind kreeg zelf een kind, met een ‘wij zijn zwanger!’-feestje, een gender reveal, een babyshower, een mamashower en een kraamfeest dat niet onderdeed voor dat van een Kardashian. Daar had ik goddank niets mee te maken, ik hoefde alleen maar op te draven. Bij haar bruiloft moesten we wel aan de bak, want bij een budget destination wedding in Spanje dienen de handen uit de mouwen te worden gestoken door de familie.

Eerlijk? Ik was het na drie dagen spuugzat. Vlaggetjes ophangen, vlaggetjes opruimen, socialiseren met mensen waarvan ik de meeste niet kende, last minute boodschappen doen omdat de catering slechts de helft had geleverd – het is nog hard werken voor de ouders van de bruid en bruidegom. Ik hoop dat mijn dochter en haar man zo groots uitpakten om hun geluk te delen, maar ik vrees dat het ook wel een beetje was om niet onder te doen voor hun vrienden die ook allemaal meerdaags in het buitenland waren getrouwd.

Wat is dit voor een feestobesitas? Wat is er mis met trouwen en feesten op dezelfde dag, zodat je mensen niet drie dagen claimt om jezelf te vieren? Nog even afgezien van de kosten waar je je gasten mee opzadelt, want een uitnodiging is nooit all inclusive en tickets kosten veel geld. Mijn vriendinnen doen ook al mee aan de gekte: allemaal in het rood en dan een weekend door Keulen lopen of twee dagen naar Ameland voor een 56^ste verjaardag, doe normaal. Reis en verblijf voor eigen kosten ‘dat je komt is al een cadeautje’. Ik heb een fulltime baan en een man die het gezellig vindt om me te zien, ik vind het vrij lastig zomaar achtenveertig uur van mijn toch al schaarse vrije tijd op te geven aan verplicht gezellig doen.

Mijn dochter vindt me een zuurpruim en zegt: ‘Het leven moet je vieren’. Wat fantastisch klinkt, maar intussen is ze die bruiloft nog aan het afbetalen en zet ik wel eens een tas boodschappen bij haar binnen, omdat ze niet meer kunnen pinnen. Dan maar zuur, ik vind al dat moderne gefeest erg overdreven. En word dan ook erg opstandig van alle vragen rond mijn naderende zestigste verjaardag.

Voor alle duidelijkheid: ik ga het niet drie dagen vieren, we gaan niet met vrienden en familie naar een ‘familiehuis’ in de Ardennen, ik ga niet varen, niet eetwandelen en niet wadlopen voor een ‘unieke gezamenlijke ervaring’. Een kringverjaardag kunnen ze krijgen. Lekker retro, met blokjes kaas en ananas aan een prikker. Ik ga toekijken hoe iedereen op een andere manier met de tompouces worstelt, dat is míjn cadeau. En om half twaalf ga ik opzichtig geeuwen en afruimen, want de tijd van doorzakken heb ik ook gehad. Ik verheug me er nu al op.”

Interview: Ella Vermeulen