Nathan (31) is er trots op dat hij ervoor kan zorgen dat vrouwen beter in hun vel komen te zitten. “Natuurlijk kun je ook een gast uit de kroeg oppikken. Die komt dan klaar en dat was het weer.”

“Is gigolo-werk niet iets voor jou? Dat werd me rond mijn twintigste een paar keer door bedpartners gevraagd. ‘Gigolo? Wat zeg jij nou!’ was mijn eerste reactie. Maar toen ik later aan het daten was met een vrouw die als escort werkte, ging het gesprek er weer over. Ik laat mensen zich op hun gemak voelen, schijnt. Ik ben niet alleen maar bezig ben met mezelf, maar ook met het genot van de ander. Dan kun je ook barman worden, zou je zeggen. Maar met de combinatie van bovenmatig talent in bed (zo werd gezegd), klopt het beroep van gigolo toch net iets meer. Daar kwam ik zo’n drie jaar geleden achter.

Voordat ik eraan begon heb ik het mijn familie en een aantal vrienden voorgelegd. Sommige vrienden waren kritisch, vroegen zich af of ik wel de goede weg in sloeg. Maar mijn familie was positief. Mijn moeder was in eerste instantie bang dat ik me in een schimmig circuit zou begeven of te maken zou krijgen met mensenhandel. Toen ze de website had bekeken, was ze ook om.  Ze hoort met veel belangstelling mijn verhalen aan en vindt het bijzonder wat ik voor een ander kan betekenen. Ze leest ook altijd de recensies van de vrouwen. ‘Wat mooi dat jij ervoor kan zorgen dat die vrouw nu beter in haar vel zit,’ zegt ze dan. 

Het leukste aan dit werk is dat ik iemand kan laten voelen dat ik echt op dat moment voor die persoon beschikbaar ben, zowel emotioneel als fysiek. Want dat is hoe ik het aanpak; ik ben op dat moment met niets anders bezig dan mijn klant en dat voelen ze. Ze hebben huidhonger, behoefte aan aanraking. Natuurlijk kunnen ze een dronken gast uit de kroeg oppikken. Die komt klaar en dat was het weer. Daar heb je niks aan en met een beetje pech blijft hij nog appen ook. Daar zitten mijn klanten niet op te wachten. Ze willen een totaal andere ervaring, no strings attached. Laatst vertelde een vrouw: ‘Ik heb in jaren niet zo goed geslapen als na onze date. Daar kan jarenlange therapie niet tegenop.’ Ik maak echt het verschil, met mezelf als instrument. 

Ik zou willen dat dit beroep genormaliseerd wordt, maar helaas is dat niet zo. Ik kan niet bij mijn andere baan vertellen wat ik doe, want dan word ik met zekerheid ontslagen. Ook vertel ik het niet meer aan nieuwe mensen die ik ontmoet. Het is voer voor roddel en achterklap. 

Een keer was ik bij een vrouw waar ik me zelf niet op mijn gemak voelde. Haar huis was vies, ze had honden en katten. Ook haar eigen hygiëne liet te wensen over. Al is dit wel heel uitzonderlijk, het gebeurt verder nooit. En ja, ik was trots dat ik mijn grenzen heb aangegeven.”

Interview: Merel Brons