Regisseur Paolo Sorrentino heeft met La Grazia (‘genade’) opnieuw een visueel meesterwerk afgeleverd met een film, die de pracht en praal van macht confronteert met de kwetsbaarheid van het individu.

In de hoofdrol schittert Toni Servillo (La Grande Bellezza) als aftredende Italiaanse president Mariano De Santis, een man die in zijn laatste ambtsweken worstelt met moeilijke gewetensvragen: gratie verlenen aan twee moordenaars en een euthanasiewet ondertekenen, pal in het gezicht van de Paus. Deze morele tweestrijd word verweven met zijn persoonlijke rouw om zijn overleden vrouw Aurora en knagende vermoeden van haar ontrouw veertig jaar geleden. De Santis, een integere man van protocol en plicht – zijn bijnaam is dan ook: de man van gewapend beton – komt in conflict met zijn eigen gevoelens van normen, waarden en rechtvaardigheid.

Gelukkig komt af en toe zijn oude vriendin Coco, een felle kunstcritica, bij hem eten en ze confronteert hem met veel humor over de absurditeit van zijn macht. Ook zijn inwonende dochter en juriste Dorotea probeert haar vader over te halen om voor zijn machtsoverdracht de twee juiste en rechtvaardige beslissingen te nemen.

Ik vind La Grazia een grootse film met visuele pracht en filosofische diepgang over macht, genade en vergankelijkheid. Hij blinkt uit in subtiliteit en diepgang, met droge humor en mooie reflectie op ouderdom. Een must-see voor liefhebbers van Italiaans art-house cinema en van de films van Paolo Sorrentino in het bijzonder!

Release 19 maart

TEKST KATHLEEN WARNERS