Wekelijks houdt onze recensent Kathleen Warners je op de hoogte van de nieuwste films, documentaires en series. Af en toe haalt ze een ouwetje uit de kast, waarvan ze vindt dat je die echt niet gemist mag hebben.

ENZO ( release 28 augustus)

Soms zie je een film, die je niet loslaat, ook al is hij ogenschijnlijk klein. Enzo was voor mij zo’n ontdekking. Het is geen film van grote dramatische gebeurtenissen, maar juist van die specifieke momenten, die je heel erg aan je eigen jeugd doen denken.

Enzo is een gewone jongen, ogenschijnlijk rustig, maar juist zijn stilte maakt indruk. Geheel tegen de verwachtingen in van zijn familie, begint de zestienjarige Enzo niet aan een universitaire studie, maar aan een opleiding tot metselaar. Hij is daar niet goed in, maar hij voelt zich op de bouwplaats meer thuis dan in de chique villa waar hij opgroeit. Als de wat oudere Oekraïense metselaar Vlad hem meeneemt in diens andere wereld, dan lijkt dit bestaan Enzo veel interessanter dan dat van zijn welgestelde familie. Hij voelt steeds meer druk om aan de verwachtingen van zijn familie te voldoen.

Ik herken Enzo in zijn aftastende omgang met vrienden: het zoeken naar nabijheid, het worstelen met irritatie en het verlangen om erbij te horen. Deze film legt dat genadeloos mooi vast, zonder er veel nadruk op te leggen.

Wat me bijzonder trof is hoe Enzo speelt met thema seksualiteit. Er zijn die typische ongemakkelijke blikken op het stiekem observeren van anderen, de knoop in je maag bij het idee dat alles plots kan veranderen – het wakker worden in iets dat je nog niet begrijpt.
De film blijft steeds respectvol en subtiel. Die balans is zeldzaam en zorgt ervoor dat je veel invult met je eigen herinneringen.

Enzo verdient een plek tussen de beste Franse coming-of-age-films. Niet omdat het schokkend is, maar omdat het in de kleine gebaren precies datgene raakt, waar we allemaal ooit doorheen zijn gegaan.

Vanaf 28 augustus in de bioscoop