Vroeger was Suzanne altijd een van de mooiste in de ruimte waar ze zich bevond. Daar is ze zich pas van bewust nu ze het niet meer is.

Ik zit in een transitiefase. Na jaren van verzet, begin ik te accepteren dat ik ouder word. Het begon met mijn uiterlijk. Tot mijn veertigste werd ik eigenlijk alleen maar mooier, vanaf mijn 45ste ging het rap achteruit. Vroeger was ik altijd een van de mooiste in de ruimte waar ik me bevond. Daar ben ik me pas van bewust nu ik het niet meer ben.

Ik ben 49 en weet dat ik niet mag klagen. Voor iemand van 49 zie ik er nog heel goed uit. Maar als ik fotos bekijk van drie jaar geleden, schrik ik. Ik lijk wel een meisje. Zo fris, zo jeugdig, met wangetjes om in te bijten.

Met het slapper worden van de huid, kwam er een ander probleem bovendrijven. In de vorm van een nieuwe generatie die veel sneller en handiger is met technologie. Ik zat altijd veilig aan de schrijvende kant van het vak; aan zon word-documentje is niet zoveel veranderd de laatste twintig jaar. Maar toen ik een keynotepresentatie in elkaar moest draaien, moest ik daar toch de hulp bij inroepen van een dertigjarige. Mijn ogen werden groter toen ik zag hoe snel zij met haar vinger over het toetsenbord vloog, tussen mappen wisselde, fotos opdiepte, filmfragmenten monteerde en in no time een Keynote-presentatie componeerde die op een TEDx niet zou misstaan. Keynote? Mijn laptop, uit 2011, kon het niet eens aan.

Ik tel niet meer mee, stelde ik met een schok vast. Nog erger vond ik het om te merken dat ik er ook geen zin meer in had me te verdiepen in al deze technologie. Ik was aan het verroesten. Als een bejaarde die geen iPhone meer hoeft omdat het allemaal te ingewikkeld is.

Laatst interviewde ik een hoogleraar over dit onderwerp. Ja, zei ze, natuurlijk is het vervelend je schoonheid te verliezen. Zeker voor vrouwen die altijd mooi zijn geweest; zij verliezen domweg meer dan zij die het toch al nooit van hun uiterlijk moesten hebben. Toch moet je de eer aan de jongere generatie laten. Nu is het hn tijd om te shinen.

Dat gaf mij zoveel rust. Natuurlijk, dacht ik. Het heeft geen enkele zin me vast te klampen aan iets wat onherroepelijk verdwijnt. Ik heb die tijd gehad. Ik geef het podium aan de jongere generatie en trek me terug in de coulissen waar ik als oudere en wijzere vrouw nog heel goed van dienst kan zijn.