Hij heeft vast een ander. Zo’n pittig tutje dat nooit op de bank ligt te zappen

-

De hele wereld is getrouwd, zelfs haar dochter, behalve Miriam. En daar wordt ze opeens woedend om, op de fiets, in de stromende regen, op weg naar de deurwaarder.

Ik zat vandaag op de fiets. Het was koud. Het regende. Ik baalde. Ik moest heel veel dingen doen waar ik geen zin in had en dan moest ik ook nog naar een deurwaarderskantoor. Er zat al dagen een was in de wasmachine.  En dan was ik ook nog steeds niet getrouwd.

‘Waarom eigenlijk niet?’ dacht ik terwijl ik steeds bozer werd. Waarom ben ik op mijn vijftigste nog steeds niet getrouwd? Belachelijk. Wel twee kinderen, waarvan de oudste al getrouwd is – zij wel. Twee verschillende vaders notabene, maar geen van hen heeft ooit de moeite genomen met mij te trouwen. Al acht jaar een beetje verloofd aan het zijn. Waarom ben ik godver nog steeds niet getrouwd?

Hoe doen mensen dat toch? Jurken kopen. In ondertrouw gaan. Paarden met koetsen op de juiste datum en het juiste tijdstip op de juiste locatie? Hoe dan? Uitnodigingen versturen. Ambtenaren van de burgerlijke stand aanspreken. Geboortecertificaten uit systemen laten halen.  Taarten uitzoeken. Blij kijken als je vriendinnen een vrijgezellenfeest voor je hebben georganiseerd: “Wat een verrassing, jongens!” Trouwgeloftes schrijven. Opa’s en oma’s uit verzorgingsflatten sleuren. Oh nee. Die zijn allemaal dood. Voordeel als je pas trouwt op je vijftigste. Echt. Ik heb geen idee waar ik zou moeten beginnen.

Daar dacht ik dus allemaal aan op de fiets. Trappend tegen de gure wind. En die zeikregen. Maar toen dacht ik ineens: waarom moet IK dat allemaal regelen? JP gaat dan toch ook trouwen? Met mij? Althans. Zou dat het zijn? Wil hij eigenlijk nog wel met mij trouwen? Ik heb hem er al heel lang niet meer over gehoord. Hij is vast en zeker op mij uitgekeken. Hij vindt mij vast te kinderachtig met mijn vergeten was in de wasmachine. Maar dat durft hij vast niet te vertellen omdat hij het zielig voor me vindt. Wat een slappe lul is het toch. Zeg het dan gewoon. “Miriam ik wil niet meer met je trouwen. Ik ben op je uitgekeken.”

Hij heeft vast al een ander. Zo’n klein pittig tutje dat Monica heet. En ook nog eens lijkt op Monica uit Friends. Zo’n type dat alles regelt voor je er erg in hebt. Waardoor deurwaarderskantoren nooit brieven in je brievenbus stoppen omdat dat mokkel alles gewoon op tijd betaald. De was ligt altijd keurig gestreken op de planken. Weet je wat. Donder op met je deurwaarder. Ga zelf.

Woest was ik. Woest. Ik stampte natgeregend de trap op. Ik zou JP  eens keihard de waarheid gaan vertellen. Hem confronteren met het feit dat ik precies wist waaróm hij en ik nog steeds niet gekoetst en gepaard naar het stadhuis waren gereden.

Ik trok mijn natte kleren uit. Hoe kwam ik nou toch weer op de naam Monica? Ik ken helemaal geen Monica. En JP ook niet. Zover ik weet. Hoe leg ik uit waarom ik niet bij die deurwaarder ben geweest? Hup. Terug op de fiets door de stromende regen. Alles geregeld bij de deurwaarder. Klaar. Niet meer over nadenken. Niks aan de hand. Morgen even googelen hoe je in ondertrouw moet. Of overmorgen.

Lees ook: ‘Het voelt als vreemdgaan, ook al is mijn man al vier jaar dood’

Miriam Mars
Miriam Mars
Miriam (54) woont samen met JP en Kater Koos ergens in Brabant. Naast haar werkzaamheden als ZZP'er, werkt ze ook parttime voor een golfschool. Sinds 2021 is ze, naast moeder van twee volwassen kinderen, oma van Jan. Als de in Dubai woonachtige Jantje met zijn ouders in Nederland is laat ze alles uit haar handen vallen voor hem en is ze onbereikbaar voor iedereen. Meer weten? Op Instagram miriammars1968 laat ze alles zien. Nou ja. Bijna alles.

RECENTE ARTIKELEN