Omringd door vijftigplus feestbeesten die ieder festivalletje, pilletje en poedertje meepakken en echt leven, voelt Ellen zero drugs Dikker zich op vrijdagavond op de bank maar een bange burgertut. GHB, 3-MMC: voor mij leidt alles naar Bahnhof Zoo.

Vriendin L. belt me giechelend op. Je hebt geen idee wat ik gedaan heb. Dat heb ik inderdaad niet. Wat ik wel weet is dat ze nogal is losgeslagen de laatste tijd. Van al mijn vriendinnen was zij lang, lang geleden de eerste die aan de vaste verkering zat. Die pech kan je hebben, dat je de ware tegenkomt als je zelf amper volwassen bent. Ze kreeg jong kinderen en is nu, midveertig, al klaar. Kinderen groot, moedertaak volbracht, tijd om weer aan zichzelf te denken. En dat doet ze. Met haar ongebonden homovriend (het is net een romcom) duikt ze van het ene avontuur in het andere. Laatst belde ik haar op. Een takkeherrie op de achtergrond. Bel ik wel gelegen? vroeg ik nog. Wt? krijste ze terug. Ik kan je niet verstaan want ik ben bij de afterparty van een modeshow van Viktor en Rolf in Parijs! Zo lachen hier, ik bel je later terug honey! En ze hing op. Verbijsterd keek ik naar mijn telefoon en ging door met het inruimen van de vaatwasser. Zij met de TGV een dagje op en neer naar Parijs, ik druk met afwas en aardappelen schillen. Verschil moet er zijn.

Heronehorror

De verhalen buitelen over elkaar heen. Van een wild weekendje carnavallen (El, zo gelachen, maar ga nooit als engeltje, mijn witte vleugels waren binnen mum van tijd helemaal zwart van al die bierdouches) tot een nachtelijke duik in zee (iets minder gelachen, want gebeten door een kwal). Ze blijft me verrassen, dus nu ze aankondigt dat ze iets bijzonders heeft gedaan, zet ik me schrap.

Nee inderdaad, geen idee. Vertel. Nou lang verhaal kort, ze ging eten bij haar regenboogbestie en die had als toetje een enorme joint in huis gehaald. Gelchen El, niet normaal. We hebben de hele nacht doorgehaald. We zijn nog een taart gaan bakken om vier uur s nachts. Hadden we geen meel, dus hebben we sneetjes brood verkruimeld. Leek een heel goed idee, maar niet te vreten hahaha. Maar halleluja, wat een sterk spul die joint. Zo staan trippen. Zeker voor herhaling vatbaar en dan moet je echt meedoen. Ik maak een beweging met mijn hoofd die tussen knikken en hoofdschudden inzit. Maar dat ziet zij niet aan de telefoon.

Ik ben nooit zon drugskoningin geweest. Wel was ik al heel jong gebiologeerd door het onderwerp. Ik verslond boeken als Christiane F., Het verrotte leven van Floortje Bloem en De moeder van David S. vol gruwelverhalen over 15-jarige junkies die verweesd rondhingen bij het Berliner Bahnhof Zoo of gewoon in een Nederlands kraakpand. De heronehorror trof doel, ik werd doodsbang voor drugs. Nooit zou ik verslaafd raken en omdat me wel duidelijk was geworden dat je dat niet zelf in de hand hebt als je eenmaal begint, legde ik mezelf een zero-drugsbeleid op.

Nou ja, zero. Ik heb ooit een keer spacecake gegeten en omdat ik er het eerste half uur niks van merkte, at ik nog twee stukjes. Twee uur later lag ik op apegapen en zag ik hertjes over de muren van de kamer rennen. Dat was eens maar nooit weer. En ik heb een half XTC-pilletje geslikt op een Oud en Nieuwfeest. Voelde er niks van, behalve dat ik om 8.00 uur s ochtends nog steeds het hoogste woord voerde. Maar niks geen Love, Light en Happiness. Dus daar was ik ook klaar mee.

Niks aan het handje zou je zeggen. Doe je toch geen drugs? Hoeft toch ook helemaal niet? Klopt. Maar ik hoor steeds vaker verhalen van vrienden en vriendinnen, collegas en ouders van andere kinderen die het wl doen. Moeders die met hun pubers naar hetzelfde festival gaan en dan samen aan de pillen. Want dan weet ik tenminste dat het goed spul is. Of het nummer van hun eigen dealertje doorpassen aan hun kind, want dan weet ik tenminste dat het een betrouwbaar adresje is.

Festivalletje

Die festivals zijn trouwens wel een ding. Daar lijkt het allemaal te gebeuren. Ik maar denken dat het iets voor jonge mensen is. Twintigers en dertigers die het leven willen vieren. Maar inmiddels weet ik dat hele volksstammen van MIJN leeftijd (vijftigers dus) ook ineens met een gekke roze zonnebril op hun snufferd en een kleurige tigerlegging heerlijk staan te flowen op Down The Rabbit Hole of Lowlands. Nou ben ik sowieso niet zo van het massale, want wat de fok is de lol van drie dagen in de bloedhitte f de blubber met kneiterharde herrie tussen 40.000 anderen losgeslagen festivalgangers moeten hangen terwijl je bent overgeleverd aan peperdure drankjes en hapjes? Waarschijnlijk is het de overgave aan de roes. Want het is me nu ook duidelijk dat al deze types er een gezellig snuifje, likje of pilletje van het n of ander inkieperen.

Ik vind dat natuurlijk weer doodeng, want zero drugs policy, dus ik join die hordes leeftijdsgenoten niet. Maar als ik in zon weekend mijn tijdlijn vol zie stromen met flashy picas van die en die, chillend met huts en muts, want die bleken er ook te zien, krijg ik toch een beetje last van FOMO (Fear Of Missing Out). Toch wel jammer dat ik door mijn Floortje Bloem-syndroom zoveel leuks moet missen.

Trillen en kotsen

Dus als twee vriendinnen vragen of ik mee ga naar een eighties-feest vind ik dat ik ja moet zeggen. Niet zo massaal en ik weet in ieder geval zeker dat ik de muziek zal herkennen. Bovendien lijkt een eigthiesparty me meer iets voor Pisang Ambon, Bessen-ijs of een good old biertje, dus voor drugs zal ik niet hoeven te vrezen. We zijn er een uurtje, het begint net een beetje vol te lopen met andere oude knakkers, de stemming komt er lekker in, we dansen wat, ik haal bier, loop terug naar de dansvloer en zie mijn vriendinnen niet meer staan. Even later tref ik ze ergens achteraf in een gang. Gebogen over een zakje. Schichtig kijken ze om zich heen. En dan op samenzweerdigere toon: We hebben M bij ons. Wil je ook? Ik herhaal mijn hoofdbeweging die tussen knikken en hoofdschudden inzit. M? Ik weet niet eens wat het is. Een emmetje is dat een pilletje? vraag ik voorzichtig. Ze gieren het uit. Geen Emmetje, maar M! MDMA, weet je wel. Ik durf niet te zeggen dat ik een nono ben op dit gebied. Al die afkortingen zeggen me niks, GHB, 3-MMC, dit dat, zus zo, het zal wel allemaal. Voor mij leidt alles naar Bahnhof Zoo. Maar ze leggen het me uit. MDMA is helemaal niet schadelijk, het is het deel van XTC dat je zon heerlijk warm en liefdevol gevoel geeft. Ik heb het warm genoeg en bedank voor de eer. Zij trekken zich terug en nog geen half uur later staat er een te trillen op haar benen. Ze voelt zich niet goed en moet overgeven. Dan willen ze naar huis. Daar gaat mijn wilde avondje stappen. Lekker dan. De hug drug blijkt een puke powder. FOMO is hier niks meer dan Fast Out Met OMG-die-stomme-drugs. Als een ware Cinderella ben ik keurig voor middernacht thuis.

Het sekschalet

Ik bel mijn vriendin L. Eindelijk heb ik ook een mooi verhaal. Maar ik kom niet aan vertellen toe, ze is me voor. O El, je raadt nooit wat er nu weer is gebeurd. Nou lang verhaal kort, ze zat natuurlijk met dat legenestsyndroom en die man waar ze al tig jaar mee is. De schwung was er een beetje uit, hun relatie had echt een oppepper nodig. Dus wat denk je? We hebben vorig jaar toch dat chaletje op de Veluwe gekocht? Zijn we daar het hele weekend aan de MDMA gegaan. Niet normaal El, wat dat doet met je liefdesleven. O, je was aan de M, zeg ik wijsneuzerig. Veel gelachen zeker? Nee joh, alleen maar gesekst! We zitten helemaal in een uppertje nu.

Voor het eerst ben ik nieuwsgierig. Een seksueel uppertje kan ik ook wel gebruiken. Mogen wij ook eens in jullie chaletje? vraag ik. Ja tuurlijk! roept ze enthousiast. Het nummer van de dealer hangt op de koelkast. Voor een Emmetje of je doet lekker GBH. Geen beha? zeg ik verbaasd. Zeg je nou dat ik geen beha aan moet doen? Nee G-B-H, je weet wel die drug, schijn je een geweldig orgasme van te krijgen. Aah, je bedoelt GHB! We schieten in de lach. En kunnen niet meer stoppen. Gewoon een lachkick, helemaal clean and sober.

Tekst: Ellen Dikker