In de docufilm Agatha’s Almanac kiest Agatha (90) er nog steeds voor om in haar eentje op de oude familieboerderij van 22 hectare in het Canadese Manitoba te blijven. Ze leeft solitair, maar voelt zich niet eenzaam. Er is veel te doen in die uitgestrekte tuinen, waar ze zaait, oogst, inmaakt en eet, van aardappelen tot aardbeien en meloenen. Sommigen zaden komen nog uit de voorraad van haar voorouders.  

Te midden van veel groen mag ze er op haar nuchtere manier graag over vertellen, net als over de quilts, die ze maakt. Gevoeliger zaken – de dood van haar zus, aanbidders waar ze niets in zag – komen er terloops met veel humor tussendoor. 

Het is de eerste lange documentaire van Agatha’s  nichtje, Amalie Atkins. Met een kleine crew van uitsluitend vrouwen filmde  ze de ambachtelijke wereld van haar tante over een periode van zes jaar. Hoewel Atkins vooral een idyllisch beeld geeft van het leven in het groen, blijkt daarachter een hoop drama schuil te gaan. Agatha vertelt over hagelschade, droogte, overstroming, ongedierte, en omvallende bomen. Maar ook over haar leven, gevuld met plezier, hoop en liefde, maar niet altijd van een leien dakje.  

Ik vind deze film zo ongelooflijk aangenaam en anderhalf uur zo heerlijk om al haar avonturen te horen.  Vanaf het begin hield ik van de humoristische, bijna gebochelde Agatha en haar kleurrijke jurken en al haar stimulerende moestuin adviezen en mooie levensverhalen. Het is een waarlijk pareltje, waar je zo rustig en vredig van wordt. Gun jezelf deze comforting movie!  

TEKST KATHLEEN WARNERS