Het idee ontstond hartje zomer. Het was bloedheet en druk in de stad, toeristen dwarrelden dwars over de smalle grachten, tring-tring-tring. De fietsfiles in de spitsuren waren intens. Ik vond het gewoon niet leuk meer om te fietsen. Toen ik midden in een school van zoevende e-bikes van achter geschept en voortgestuwd werd door een elektrische bakfiets – het voelde alsof ik gespietst werd door de hoorns van een stier – was het klaar. Lopen werd het voortaan voor mij, of met het OV. Heen en weer naar meetings en fotoshoots, koffietje hier, koffietje daar: úren was ik er ineens kwijt aan reizen. Als Centrumbewoner heb ik geen auto, want die kun je nergens kwijt. Maar toen mocht ik ineens een gloednieuwe QWIC Signal testen. Een elektrische fiets, speciaal ontworpen voor de hectische grote stad. Dat wilde ik wel.

Het begon meteen al goed. De QWIC Signal ziet er té mooi uit. Om van te watertanden! Minimalistisch in gedistingeerd grijs met een verend zadel van bruin leer. Geen toeters en bellen, wel een bagagedrager met handige elastieken. De Signal heeft een geïntegreerde batterij, dus geen gezeul door de stad met een zware, losse batterij die ik geheid overal zou laten liggen. Hij is sowieso niet zwaar, dus mocht de batterij leeg zijn (gebeurt niet snel), dan kun je er ook ‘gewoon’ op fietsen. Maar het mooiste, wat mij betreft: de QWIC Signal heeft een lage opstap. Dat maakt hem uitermate geschikt voor mij (50+ en nog lang niet dood). Femke heeft een e-bike met een stang, en zwiept haar been soepeltjes naar achter alsof ze een paard bestijgt. Ik kan die draai onmogelijk maken want heupprothese na zwaar auto-ongeluk. Kortom, nog vóór ik überhaupt op de Signal was gestapt, was ik smoorverliefd en wist ik: deze wil ik nooit meer laten gaan.

Het was niet eens even wennen. Ik zoefde zó weg, en telde weer mee in het verkeer. Zo makkelijk bleek het om mijn zelfvertrouwen weer op te krikken. Ik zette hem in z’n één, waardoor ik toch iets van kracht moest zetten en dat leek me verstandig qua spierbehoud. Heel snel wilde ik helemaal niet, maar alle bruggetjes pakte ik moeiteloos, zelfs die ene beruchte brug op de hoek van de Bloemgracht, waar de redactie zit. De irritante keitjes op de Dam? Niets hobbeldehobbel, dankzij de dikke banden. Ik fietste in no-time van Centrum naar Noord, en van Watergraafsmeer naar Sloterdijk. Het was die moeiteloosheid – geen tegenwind, geen gepuf en gehijg – die de dagelijkse ritjes zo snel deed lijken. Stuggelende analoge fietsers gingen voor me aan de kant, ik deed weer mee met het verkeer, ik was weer zichtbaar, ik was weer cool. Wat een beleving.

De QWIC Signal is een urban e-bike, speciaal ontworpen om je snel en wendbaar door de stad te vervoeren, maar ik kreeg al snel het vermoeden dat hij óók perfect zou kunnen zijn voor langere afstanden. Want dit moeiteloze fietsen verhoogde mijn persoonlijke actieradius enorm; liet ik vriendinnen uit verre stadswijken voorheen altijd lui naar mij toekomen, nu fietste ik naar hen. Is er een leuke markt ergens in een buitenwijk? Let’s go. Op een mooie dag fietste ik met een handdoek en een grote fles water op mijn bagagedrager, hop, richting Marken via Durgerdam en Uitdam. Vind ik normaal best zwaar want je fietst over de dijk langs het water met altijd tegenwind, heen én terug. Gesloopt plof je ‘s avonds in bed. Op de Signal kwam ik prettig uitgewaaid thuis en helemaal opgeladen – wat een verschil. Nu droom ik dus van vakanties met de QWIC. Wist je dat je van Amsterdam naar hartje Londen kunt fietsen, in acht etappes die de batterij van QWIC Signal zou moeten kunnen halen? En wat dacht je van Florence, maar laten we niet overdrijven: deels met de trein want daar til je hem ook zo in? Op de QWIC voel me ineens heerlijk onbegrensd, en ik droom nog even rustig door.

www.qwic.nl
QWIC Signal heeft een geïntegreerde 360wh-batterij en een achterwielmotor voor een vloeiende en natuurlijke aandrijving. Naast mooi grijs kun je kiezen voor asfaltzwart en okergeel, met of zonder stang. Adviesprijs: € 2399. Je kunt een proefrit maken bij de QWIC-dealer.