‘Zin in jou. Kusje, hartje.’ Het appje dat Lea per ongeluk op het scherm van haar man ziet verschijnen, blijkt het topje van de ijsberg. Ruud heeft affaires met een heel cordon aan gewillige dames. “Wat ben ik een naïeve doos geweest.”

Kusje, hartje, roosje. Vanuit mijn ooghoeken zie ik op het scherm van de laptop van mijn man allerlei berichtjes binnenkomen. Het duurt even voordat ik me realiseer wat dit betekent. Mijn maag trekt zich een beetje samen. Nee toch, denk ik, het zal toch niet? Niet net nu we zo druk zijn met de verhuizing van onze grote vrijstaande woning naar een super-de-luxe penthouse dat momenteel wordt verbouwd. Niet in het jaar dat we zo veel te vieren hebben: Ruud net 65, ik zestig en ook nog eens 25 jaar getrouwd.
Ik open de berichtjes en kan er niet omheen. “Bel jij of bel ik?” “Zin in.” Veel kusjes, hartjes en roosjes. Haar naam is Janet. Ik ken geen Janet. Ik ga stoïcijns door met het inpakken van de verhuisdozen, maar besef al snel dat ik dit echt niet kan negeren. Bij thuiskomst vraag ik mijn man meteen wie Janet is en waarom zij elkaar dergelijke berichtjes sturen. Uiteraard volgt eerst een keiharde ontkenning. Ik had eigenlijk niet anders verwacht want dat is wat hij altijd doet. Een jaar geleden nog gaf een vriendin van mij aan dat hij avances maakte naar haar. “Jij gelooft dat dramatische geleuter van haar toch zeker niet?” vroeg Ruud me destijds op verontwaardigde toon. Dat is altijd zijn tactiek geweest: glashard ontkennen, net zolang tot dat ik vreselijk aan mijzelf ga twijfelen. Dit keer ben ik vastbesloten de waarheid boven tafel te krijgen.
En de waarheid krijg ik. Janet blijkt een sekswerker te zijn die hij al zeker zes jaar bezoekt. Een vrouw ‘met een rugzakje’: zo probeert hij het leed te verzachten. Hij stopt haar ook wel eens zomaar wat geld toe, want ze heeft een zwaar leven. De goedzak.
Na vele gesprekken en ruzies geeft hij toe dat het fout was en biedt hij schoorvoetend zijn excuses aan. “Maar,” voegt hij eraan toe, “jij bent net zo fout geweest, want jij hebt mij de laatste tien jaar seksueel flink tekortgedaan. Dus ik kon niet ander dan op zoek gaan naar intimiteit.” Daarna bekent hij dat er nog twee andere sekswerkers in het spel zijn.

Zoekgeschiedenis

De dagen erna gaan in een roes aan me voorbij. Hoe heb ik dit kunnen missen, vraag ik me steeds maar af. De knoop in mijn maag gaat niet meer weg en ik besluit bij wijze van bezwering op verder onderzoek uit te gaan. Ik weet zéker dat dit niet de hele waarheid is. Het is kinderlijk eenvoudig om in zijn e-mails en internetgeschiedenis te kijken. Ik ben er niet trots op maar ik kan niet stoppen.
Wat ik vind? Zijn zoekgeschiedenis is een eindeloze lijst van pornowebsites met werkelijk alle seksuele voorkeuren, en heel veel contactsites. Ruud blijkt op twaalf van dergelijke sekscontactsites ingeschreven te zijn, op zoek naar een friend with benefits. Er zijn expliciete teksten en foto’s uitgewisseld en er zijn diverse ontmoetingen geweest.
Een datum valt extra op, want ik herinner me dat we twee dagen erna op vakantie gingen naar ons huis in Frankrijk. Onderweg in de auto gemoedelijk keuvelend over het weer, de verkeersdrukte en of hij een krentenbol of een broodje kaas wilde. In dezelfde periode volgden we huwelijkstherapie. Op mijn initiatief, want ik vond het niet zo lekker gaan tussen ons. Hij was altijd in de weer met zijn telefoon, was vaak nogal stil of reageerde boos om niets. Wat ben ik een naïeve doos geweest.
Als ik hem confronteer, volgt het gebruikelijke ritueel van ontkennen en boosheid omdat ik ‘zijn privacy heb geschonden’. Dat ik net zo schuldig ben, dat hij behoefte had aan intimiteit. Wat ik vond op zijn computer was seks en lust in de meest platte vorm. Flikker toch op met je intimitiet, man!

Nóg een ‘stille liefde’

In een poging om er met elkaar uit te komen, rijden we opnieuw naar ons huis in Frankrijk. Ik kan alleen maar huilen, ik voel me zo minderwaardig en gebruikt. Ook neem ik het mezelf kwalijk dat ik er nooit iets van heb gemerkt. Elke dag tel ik de minuten af tot het vijf uur is en ik een groot glas wijn mag inschenken om de pijn te verdoven. En nog een. Voor het eerst in mijn leven weet ik niet meer hoe ik verder moet. Het dieptepunt is de laatste gedachte voordat ik in slaap val: ik hoop dat ik niet meer wakker word.
Terug in Nederland ben ik een schim van mijzelf. Ik krijg een belangrijke ZZP-klus, de verhuizing en de verbouwing van ons nieuwe ‘paleisje’ gaan gewoon door en ik kan alleen maar slapen met zware slaapmiddelen. Het ergste is het constante gevoel van wantrouwen. Ik geloof niets meer van wat hij zegt en blijf maar in zijn spullen zoeken naar nieuwe bewijzen van zijn ontrouw. En die komen er. Op het moment dat ik echt denk dat ik alles heb gezien, zie ik een bericht van hem aan een vriendin van mij, met wie ik niet meer omga. Zij was het die beweerde dat Ruud avances maakte bij haar – ik wilde het niet geloven. Het was een van de redenen voor het stuklopen van onze jarenlange vriendschap en dat had mij veel pijn gedaan.
In een appje noemt Ruud haar ‘zijn nog altijd grote stille liefde’. Ik breek. Totaal overstuur bel ik mijn dochter die zegt: “Mam, je pakt nu wat spullen in een tas en je komt naar mij toe!” Mijn man denkt dat ik naar een minnaar ga; zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten.
De warmte en liefde van het jonge gezin van mijn dochter doen me goed. Een maand lang bivakkeer ik bij haar, ik slaap op een luchtbed, en vertel mijn man dat ik wil scheiden. Via een bevriend makelaar kom ik al snel aan een klein appartement; ik vertrek met een stoel, twee bijzettafels en een lamp. De rest laat ik achter.

Knuffelkonten

Het is nu vijf maanden na de vondst van de berichtjes van Janet. Elke dag gaat het beter met mij, ik voel me sterker worden. Sterker en meer mijzelf dan tijdens mijn huwelijk. Ik lach weer. De ZZP-klus is een vaste aanstelling geworden, ik geniet van het alleen wonen en heb een fijne vriendenkring. Ook heb ik al voorzichtig een paar dates gehad. Daar zal het wel bij blijven. Leuke mannen, daar niet van, maar zowel in hun profielteksten als tijdens de date wordt het gesprek al snel gebracht op ‘intimiteit’, hun behoefte hieraan en wat een ‘knuffelkonten’ het toch zijn. Uit de verhalen moet ik opmaken dat zij mij zullen gaan verwennen zoals ik nog nooit verwend ben. Getver, ik kan het woord intimiteit niet meer horen.
Natuurlijk zou ik heel graag nog één keer in mijn leven verliefd willen worden. Een keer zoenen, het gevoel krijgen dat ik bijzonder en uniek ben. Ik ben een intelligente en aantrekkelijke vrouw, maar misschien zit dat er voor mij gewoon niet meer in. Niet meer, nu ik zo schandalig bedrogen ben.

Slechte investering

Ruud stuurt de scheidingsmediator Excelsheets vol opsommingen van investeringen die hij de laatste 25 jaren heeft gedaan. In het huis, in ons huis in Frankrijk, in de boodschappen, in de sieraden die hij voor mij kocht. Ik ben zijn slechtste investering.
In het zicht van de haven ben ik vertrokken, ik ‘heb de benen genomen’ en dus nergens recht op, beweert hij. Hij eist nu van mij alimentatie, maar ook dat brengt mij niet van mijn stuk. Ik wil gewoon waar ik recht op heb, strik eromheen en door met mijn leven.
Op een regenachtige zondagmiddag rond vijf uur vraag ik me met een glas wijn in mijn hand nog wel eens hardop af met wie ik nu eigenlijk zo lang getrouwd ben geweest. Deze man heb ik misschien wel nooit echt gekend.

Tekst: Lea Stuurman