In de maakbare wereld komt alles goed als je maar je best doet. De praktijk is weerbarstiger, zeker als je wat mankeert. Eline is helemaal klaar met mensen die haar zeggen dat ze geen medicijnen moet slikken.

“Machteloos en boos. Dat word ik van moderne plannenmakers die heel veel aandacht in de media krijgen. Ze willen iedereen uit de auto hebben, want elke wijk moet een park worden. En in dat park moet iedereen heel veel gaan bewegen onder het bewind van een leefstijlcoach, want dan heeft niemand nog pillen nodig. Pillen zijn namelijk slecht in de ogen van mensen die heilig geloven in de maakbaarheid van het leven.

Yay voor Big Pharma

Ik heb meegemaakt dat iemand die me verder amper kende even in mijn medicijnbakje keek en fronsend zei: ‘Je moet niet zoveel pillen slikken, joh.’ Ik probeer het niet eens meer uit te leggen. Zo effen mogelijk ‘Bedankt voor de belangstelling’ zeggen is meestal afdoende. Ik slik ze niet voor de lol. En ik ben Big Pharma oprecht dankbaar dat ze middelen ontwikkelen die fysieke pech enigszins dempen. Ik kan me voorstellen dat dit ook zo is voor mensen met Crohn, kanker of een andere vreselijke ziekte, inclusief neerslachtige gevoelens. Dus flikker op met je ‘je moet niet zoveel pillen slikken’. Niet alles is te verhelpen met diepe kniebuigingen en rauwkost. Tegen iemand met een bril zeg je ook niet: ‘Je moet beter je best doen om scherper te zien’.

Dit is geen pleidooi om ongebreideld ‘pammetjes’ en ‘oxy’s’ te slikken. Maar wie enthousiast is over zo’n medicijnvrije, autovrije heilstaat waarin ‘paprika in plaats van pillen’ het motto is, heeft zelf duidelijk nog nooit iets gemankeerd. Weet niet hoe het is om je naar de pijnpoli te slepen en daar te horen te krijgen dat het tussen je oren zit. Kan zich de paniek niet voorstellen als je dat ene pilletje dat wél werkt moet afbouwen zonder fatsoenlijk alternatief. Heeft geen idee hoe het is om zo gesloopt te zijn van zo normaal mogelijk meedoen, dat kokend water in een pot noedels gieten echt je hoogst haalbare avondmaaltijd is. Om je een indruk te geven: machteloos, dus. Boos. En ontredderd.

Empathie-implantaat

De leefstijlgelovigen hebben geen idee van de onrust die al die plannen kunnen opwekken bij mensen die wél afhankelijk zijn van hun auto om op hun werk te kunnen komen, de dierenarts te kunnen bereiken of eens met vriendinnen af te spreken. En die door hun medicijnen kunnen meedoen, zelfstandig kunnen leven en de kost kunnen verdienen. Zit je – zoals ik – in zo’n situatie, dan zuigt het om elke dag van overheidswege te horen te krijgen dat je meer moet bewegen als de kliko aan de straat zetten als een olympische uitdaging is.  Nog los van de vernedering om steeds te horen dat je tekortschiet in hoe je leeft. Als je wat onder de leden hebt, zijn je dagen al ingewikkeld genoeg zonder betweters die je judgy bekijken omdat alles wat je overkomt je eigen verantwoordelijkheid zou zijn. Ik wens niemand lichamelijk of psychisch onheil toe, maar sommige mensen – zeker beleidmakers met idealistische dromen en Noord-Koreaanse trekjes – zouden best een empathie-implantaat kunnen gebruiken.”

Interview: Ella Vermeulen