Aan elke hand tien leuke mannen: na haar scheiding dacht Karin Kuijpers dat het leven kon beginnen. Let’s get the party started! Was dat even een verkeerde inschatting. Alleen. Ik was alleen. Waar was ik aan begonnen?
Tekst: Karin Kuijpers

De vlinders waren er al een tijdje uitgevlogen, het besluit om afscheid te nemen draalde. Angst voor verandering, angst om los te laten waren de laatste drempels. Vijf jaar geleden verliet ik mijn man. Eigen keuze.

Klassiek verhaal. Kinderen de deur uit, uit elkaar gegroeid, verschillende interesses. Het werd steeds stiller in huis. Meer dan dertig jaar samen, waarvan de meeste mooi, maar we voelden en voedden elkaar niet meer. Je kunt dan twee dingen doen: blijven sudderen of samen besluiten dat de koek op is. We deden het laatste en vonden onszelf ondanks het verdriet stoer en dapper.

Ik, de optimist én de naïeve, dacht dat ik binnen een week aan elke vinger de keuze zou hebben uit vijf nieuwe, verse mannen. Ik was immers vrij. Het mocht weer, dus hoppa, hakken aan, koket bloesje, en ervaren hoe het is om te versieren en versierd te worden. Net zoals vroeger.

Ik had er totaal geen rekening mee gehouden dat ik eerst door de rouw heen moest. Rouwen zonder dood. Klinkt raar, is waar. Van een prachtig huis uit 1896 met ornamenten en alles, verhuisde ik naar zeshoog in Rotterdam. Prima appartement, met een wereldse skyline. Het was de stilte die zo’n pijn deed. Alle herrie was uit mijn leven verdwenen.

Alleen. Ik was alleen. Alleen op de wereld. Mijn flamboyante jaren als lifestylejournalist waren voorbij. De tijd waarin ik drie keer per week in de trein zat naar Parijs, voor Chanel en Dior, en hup, het vliegtuig in naar New York om Lady Gaga te interviewen. Das war einmal. Ik vond het niet erg, zei ik tegen mezelf. Twintig jaar gedaan, dus basta. Tijd voor nieuwe dingen.

Kluizenaar

Als het ‘wij’ verdwenen is, dondert ook het ‘ik’ in elkaar, riep schrijfster Connie Palmen na de dood van weer een echtgenoot. Ze had gelijk, ontdekte ik, die nota bene vrijwillig afscheid had genomen van mijn partner. Ook al leefden we langs elkaar heen, met zijn tweeën bleek zo anders dan alleen. Ik was het heus gewend om alleen te zijn, op mijn werktrips. Maar ineens was er niemand die naar me luisterde als ik thuiskwam. Niemand die even een boodschap voor me deed of een rekening betaalde. Alleen. Ik was alleen. Alleen op de wereld. Waar was ik aan begonnen? Ik vond mezelf een triest geval; een combinatie van Remy’s Alleen op de wereld meets legenestsyndroom meets midlifecrisis. Jarenlang was ik het stralende middelpunt, zeg maar gerust een powervrouw — en dan bluf ik niet. Nu was ik hard op weg een kluizenaar te worden. Was dit nou een depressie?

Ook de kinderen hadden het moeilijk, ondanks dat ze al ruim in de twintig waren en al lang uit huis; hun fundament was foetsie. En stiekem kreeg ik daarvan de schuld. Of ik voelde me schuldig, dat kan ook. Dat de kinderen bozig op me waren, deed meer pijn dan de scheiding waarvoor ik zelf had gekozen.

Hoe moest ik uit de depressie komen? Met stip op één stond de hulp van vriendinnen. Luisterende oren en liefdevolle adviezen over wanneer ik nou eens ging landen in plaats van vluchten om te gaan ontdekken wat rust was, want dat helpt. Ik leerde, in babysteps natuurlijk, over het nut van niksen. Time Magazine wijdde ooit een groot artikel aan dit Nederlandse woord. Anders dan mindfulness, waarbij je in het nu leert leven, is niksen tijd maken om simpelweg op een stoel te zitten en uit het raam te kijken. Of muziek te luisteren. Of te breien of een boom te zoenen. Ik, de onrustige vrouw die dreef op adrenaline, moest dat gaan leren.

Ik ben fan van #omdenken en de Omdenkpodcasts. Kreten als Als je voor jezelf blijft kiezen, valt automatisch alles af wat niet bij je past en Loslaten geeft ruimte voor dingen die ertoe doen, hielpen me echt.

Ook volgde ik een zesdaags seminar van de Amerikaanse zelfhulpgoeroe Tony Robbins in Amsterdam. Ik kwam in contact met veel leuke jonge ondernemende mensen en van Tony moesten we na elke lezing een kwartier dansen en elke ochtend dankbaar zijn. Dankbaar voor het leven, dankbaar voor de liefde die we geven en voor de liefde die we ontvangen. Ik leerde dat leeftijd totaal geen rol speelde in wat je ook wilt, maar dat energie dé leidraad was. Op een dag hoorde ik mezelf ineens onbedaarlijk lachen om iets onbenulligs. Ik schrok. Waren dit de eerste tekenen van herstel? Dat ik weer oog kreeg voor kleine grappige dingen, betekende toch dat de mist in mijn hoofd aan het optrekken was?

Op jacht

Na anderhalf jaar van opkrabbelen ging ik op datingsites Ourtime en Inner Circle. Met een valse start. Ik dacht te moeten wachten op likes van mannen. Zij zijn toch immers de jagers? Dat bleek een totaal achterhaald concept. Wie niet liket, wordt niet bemind, weet ik nu.

De eerste ontmoetingen waren zenuwslopend. Wat moest ik aan? Hakken of sneakers? Was ik niet te dik? Zou ik dezelfde man aantreffen als op zijn profielfoto of zou hij tien jaar ouder blijken, en kreupel?

Ik had echt een paar leuke dates en ging er als een jonge dolle hond op in. Ik leerde weer tongzoenen, met een vurig heerschap omgaan, mijn eigen geslachtsdelen in de fik te zetten en wow, wow, wow, wat was dát lekker. Voor ik het wist nestelden de engeltjes van Cupido zich in mijn hart, na een paar leuke afspraken met een man. Fout! De man in kwestie vond mij wel leuk, maar zag me niet als relatiemateriaal. Zo ging ik nog een paar keer de fout in, want als vrouwen met een vent naar bed gaan, komt er een cocktail van dopamine en serotonine vrij die ons verliefd maakt. Voor mijn dates was ik echter louter vertier. Voor mij eindigde het in groot verdriet. Ik voelde me afgewezen, en at kilo’s Tony Chocolonely’s en zeemde de ramen in het donker onder het motto van schoon huis, schone geest. Het duurde weken voordat de pijn verdwenen was.

Kleine Karin

Hulp kreeg ik van Erna Snellen van liefdespijn.nl. Erna is een mooie, leuke vrouw die als ervaringsdeskundige op het liefdespad het nodige heeft meegemaakt en nu andere vrouwen helpt. Ze had snel in de gaten waar de schoen wrong. Je hebt oude pijnen die zorgen voor verlatingsangst. Oeps. Ik? Ze somde de verschijnselen op: laag zelfbeeld (klopt, ik ben snel onzeker), pleaser (klopt, ik ben gericht op bevestiging), snel verliefd (klopt ook, denk ik, gezien mijn ervaringen met daten tot nu toe).

Erna begeleidde me bij een oefening waarin ik contact kon maken met mijn eigen kleine meisje. Ogen dicht, diep ademhalen en Erna zei dat ik in gedachten een trap af ging van tien treden naar mijn buik. Naar het kleine meisje dat je ooit was. “Ik zag een kleine Karin voor me in een geruit jasje.” Erna: Maak nu contact met haar en geef haar bevestiging, waardering en erkenning van alle gevoelens die je hebt. Jaloezie, boosheid, frustratie, eenzaamheid. In plaats van ze weg te drukken of ervoor weg te lopen, heet je die gevoelens welkom en mag je ze doorvoelen.

Het klonk te simpel, maar het werkte verbazingwekkend goed. Na een kwartiertje zei Erna dat ik mijn kleine meisje aan de hand kon nemen de trap op naar boven. Als je deze oefening vaker doet, zul je zien dat dat gevoelige kleine meisje één wordt met jou als volwassen vrouw en je daardoor meer rust krijgt in je emoties.

Ik besefte dat ik nog een hoop moest leren, maar er gloorde hoop. Ik was niet alleen op de wereld, maar met mijn eigen kleine Karin. De therapie zorgde ervoor dat ik het daten anders aan ging pakken. Wat afstandelijker en minder als een jonge, dolle hond. Zou dat volwassen zijn? Afwijzingen probeerde ik niet meer zo persoonlijk te nemen.

Eigen benen

Is het leven na vier jaar alleen nou leuker dan voorheen? Nee, het is niet leuker, maar wel waardevol. Ik ben blij dat ik mezelf heb gegund om nieuwe kanten van mezelf te ontdekken. Ik ben mezelf aan het helen, stukkie bij beetje. Jezelf opnieuw uitvinden valt niet mee, maar het zorgt in ieder geval wel voor vooruitgang. Van een adrenalinejunk met een flinke dosis FOMO ben ik een stuk echter en steviger geworden. Ik vind prikkels nog steeds leuk, maar ik voel nu steeds eerst of ze bij me passen. Het pleasen heeft plaats gemaakt voor voelen. Ik heb lang verantwoordelijkheid gedragen voor alles en iedereen, nu neem ik verantwoordelijkheid voor mezelf.

En zo lijkt het erop dat ik voor het eerst van mijn leven echt op eigen benen sta. Dat maakt me blij en trots. En natuurlijk voel ik me soms alleen, maar ik vind mezelf niet meer zielig. Een vriend appte laatst: Weet je de betekenis van alleen? Aleen. Dat is heel zijn. Met jezelf. Had hij van een kennis gehoord die zo stoned als een garnaal was.