We mogen niet meer roken, drinken, op gas koken en stikstof uitstoten maar geen politicus die met een wetsvoorstel komt dat verbiedt je voeten te verminken door ze in een paar pumps met tien centimeter hoge hakken te wringen.

Het is half zes en ik ren op mijn spiksplinternieuwe diepblauwe brogues door de supermarkt. Over een half uur komt een vriendin op bezoek en ik heb niks in huis. Op de wijnafdeling word ik bijna omvergeworpen door een vrouw die nog meer haast lijkt te hebben dan ik. Ze draaft op krankzinnig hoge hakken van Christian Louboutin. Ik zie de kenmerkende bloedrode zolen de hoek om zoeven. Och arme schat, denk ik. Aan je kleren te zien kom je net van je werk, je bent waarschijnlijk advocaat of iets hoogs in het bedrijfsleven, anders kun je je geen Louboutin permitteren.
Mijn gynaecoloog draagt ze, gewoon onder haar witte doktersjas. Máxima loopt er schijnbaar moeiteloos mee over de vermaledijde keien van het Binnenhof. Madonna, Kate Moss, Angelina Jolie, Lindsay Lohan, J-lo, Sarah Jessica Parker, ze verzamelen allemaal als een dolle Louboutin. Danielle Steel beweert er zesduizend in haar kast te hebben staan. Deze dames zijn niet van de straat, hebben hersens en kunnen zich veroorloven lak te hebben aan welk schoonheidsideaal dan ook, en toch dragen ze torenhoge palen die allang verboden hadden moeten worden. Dat al die mannetjes en vrouwtjes in Brussel zich daar nou nooit druk over maken. We mogen als het aan de Europese Unie ligt niet meer roken, snuiven, ons bezatten, op gas koken en stikstof uitstoten maar niemand die met een wetsvoorstel komt dat verbiedt je voeten te verminken door ze in een paar onmogelijke pumps te wringen. Blaren, gillende pijnen, verminkingen, hele bloedbaden en kapotte kuitspieren veroorzaken die krengen, en de maatschappij maar opdraaien voor de ziektekosten. Alleen Louboutin verkoopt elk jaar wereldwijd al vijfhonderdduizend van die puntige martelwerktuigen die tussen de vijfhonderd en duizend euro kosten, je zou van minder gek worden.
Zelf ben ik een hardnekkige stilettoweigeraar. Ten eerste omdat ik er niet op kan lopen (ik kom niet eens overeind als ik ze aantrek). Ten tweede omdat het krankzinnig is dat mannen hoge hakken geil vinden terwijl ze dondersgoed weten dat de drager wel kan janken van de pijn. Zeg zelf, dat is nogal sadistisch. Ten derde omdat ik vrouwen op palen zielig vind. Ik bedoel: wat bezielt ze in vredesnaam? Denken ze zo mannen het hoofd op hol brengen? Waarom zou je dat willen? Mannen zijn best leuk, daar niet van, maar ik weet toevallig dat ze ook wel met je naar bed willen als je sneakers draagt. Mannen zijn daarin heel gemakkelijk. Kwestie van beetje flirten, beetje grappen, beetje lachen en ze stellen zich op in rijen van drie. Binnenkort heb ik een gala waar de heren worden geacht een smoking te dragen en de vrouwen een cocktail- of avondjurk, clutch en pumps. Dat van die avondjurk en clutch begrijp ik, het zou een beetje raar zijn in spijkerbroek of joggingpak te verschijnen. Helemaal als je date zich in een tuxedo heeft gehesen inclusief gesteven, krakend wit overhemd en zijden vlinderstrik. Die clutch is ook een prima kledingvoorschrift. Ik heb toevallig de mooiste van de wereld: de 2.55 van Chanel. Maar die pumps zijn best een probleem als je er a) niet op kan lopen en b) een principiële hakkenweigeraar bent. Omdat ik me moeilijk op blote voeten of mijn verrukkelijke Ugg’s naar het partijtje kan begeven, sta ik voor een groot dilemma dat me ongetwijfeld dagen van slag gaat brengen. 

Ik praat erover met de vriendin die die avond keurig om zes uur voor de deur staat als ik hijgend kom aanlopen met een belachelijk zware boodschappentas (waarom stoppen ze nou nooit eens goede wijn in kartonnen pakken, alleen heel erg vieze waardoor ik met zware flessen moet zeulen terwijl mijn leven toch al zo ellendig en gecompliceerd is, maar dat terzijde). De vriendin vindt het een geweldig vraagstuk. Ze gaat er helemaal van stralen en er verschijnen blossen op haar wangen. Ze heeft van mode haar vak gemaakt, schrijft erover, kent alle goeie boetieks in vele wereldsteden en is dol op dit soort levensvragen. 
Om te beginnen is ze het helemaal niet eens met mijn hakkengeweiger. Niets eleganter dan een vrouw op palen, beweert ze. En die mannen hebben er helemaal niks mee te maken. Vrouwen op palen voelen zich sexy, machtig, zelfverzekerd, hoe hoger hoe krachtiger ze zich voelen. En dat is gewoon heel erg fijn. Dat moet je ze gunnen en niet moeilijk over doen. Kortom: ze vindt me een smakeloos zuur wijf dat te lui is om op hakken leren te lopen. Dat mag, ze hoeft echt niet van me te houden, ook al zijn we al dertig jaar bevriend, maar wat moet ik nou aan onder mijn cocktailjurk?
Ze grijpt haar telefoon, mompelt iets over Chanel en roept verheugd: kijk! Even later staar ik naar de beelden van de 2014 zomer haute couture-show van Chanel. Beeldige meisjes lopen fier door de ruimte, gekleed in feestelijke jurken, lopend op sneakers. SNEAKERS. Zelfs de bruid draagt ze! Vele couturiers hebben Chanels voorbeeld gevolgd, zegt mijn vriendin.  Ze kijkt een beetje trots, alsof ze hoogstpersoonlijk de modellenvoetjes in die schoenen heeft gestopt en de veters heeft gestrikt. Hoe bestaat het dat deze trend mij totaal is ontgaan? Heb ik vijf jaar onder een steen geleefd? Waar was ik potdomme al die tijd? En over sexy, machtig en zelfverzekerd gesproken, daarvoor heb je dus helemaal geen malle stiletto’s nodig. Een vrouw in een oogverblindende galajurk met eronder comfortabele, zacht verende platte schoenen, die is pas sexy, machtig en zelfverzekerd. En ze kan het ook nog eens lekker op een holletje zetten als ze moet vluchten voor een prins met slechte adem of de laatste bus dreigt te missen.
Ik begrijp nu helemaal niet meer waarom beroemde en belangrijke seksegenoten nog op tien centimeter hoge palen lopen. Waarom gooien ze die krengen niet uit hem raam en vervangen ze de voorraad door sneakers, oxfords, brogues, loafers en platte laarzen? Het mag notabene van Chanel en andere grote modehuizen. Al mijn modebewuste collega’s zijn hartstikke gek. Dat vermoedde ik al als ik zag hoe masochistisch ze zich voortbewogen, maar nu weet ik het zeker.
Die nacht droom ik van Willemijn Hoebert. Ze studeerde aan prestigieuze universiteiten in Wageningen, Melbourne en Miami. Ze is meteoloog en weervrouw van het NOS-journaal. Op een dag besloot haar wrede baas, uiteraard een man, dat zij voortaan op palen het weer moest presenteren. Ongemakkelijk bewegend meldt ze sindsdien wat we de komende dagen kunnen verwachten qua storm, regen, wind, hittegolven, sneeuwstormen. De kijker kijkt ademloos toe, houdt de adem in en huivert bij de gedachte dat onze Willemijn voor het oog van de camera van haar hakken zal vallen. Een hartverscheurend incident waarbij zij haar enkelbanden zal scheuren. Het hele land zal van slag zijn, Twitter zal uit haar voegen barsten. De baas zal zijn schouders ophalen. 

Het gekke is: collega-nieuwslezers van Willemijn zijn al net zo volgzaam en gezagsgetrouw. Denk aan Annechien, Astrid en Dionne. Capabele, intelligente vrouwen die braaf ’s avonds op palen vertellen over Trump en Poetin, oorlogsmisdaden en terrorisme. Ze stoppen de baas geen stiletto in de reet – een daad die ieder weldenkend mens zou begrijpen en toejuichen – maar trekken gehoorzaam de palen aan die de styliste hun overhandigt, gewoon omdat hun werkgever dat opwindend vindt. In het MeToo-tijdperk een schandalige toestand, een belachelijk voorbeeld voor onze dochters, in elk opzicht intens treurig.

Ik word vastbesloten wakker en scoor die dag nog een geweldig cocktailjurkje. Een prachtige kleur rood, een beeldschoon stofje. Op de site van Dr. Martens zie ik glanzende boots met lekker dikke plateauzolen. Nu nog een goeie panty en ik ben klaar voor het feest. 

Mocht ik in de supermarkt de arme vrouw op Louboutins nog een keer tegenkomen, dat wijs ik haar op de heerlijke, platte schoenen die ik al mijn hele leven draag. Vraag haar 06-nummer en app haar het Chanel-catwalkfilmpje van 2014. En dan hoop ik dat ze me uitnodigt monsieur Louboutin en zijn collega-ontwerpers persoonlijk te bezoeken en de heren met hun eigen creaties op het hoofd te timmeren. En dan dwingen we ze die dingen aan te trekken. En daarop zeven uur over de Champs Elysees te lopen – borst vooruit, hand in de zij, kijkend als professionele mannequins – terwijl woedende vrouwen uit de hele wereld aan de kant staan, het schuim op de lippen, tegengehouden door ordetroepen. Fanatiek zwaaiend met grote spandoeken en borden waarop staat: dood aan de hoge hak. Dat zal ze leren, de malloten.   

TEKST: Els Rozenbroek