Verlept, ladderzat, ronduit maf: het maakt allemaal niet uit, Johnny Depp (61) is en blijft de leukste man van onze generatie. En met alle schandalen in het echt net zo vermakelijk als zijn alter ego Jack Sparrow. “Ik kom niet eens in de buurt van normaal zijn.”

Het kan dus nog: volledig gecanceld worden en een comeback maken. Enter Johnny Depp (61). Tieneridool, acteur, muzikant, regisseur, Jack Sparrow. Een man die al over vele grenzen ging en uitgerekend dankzij zijn principes weer over rode lopers loopt. Depp: “Ik zou op de afgelopen jaren kunnen terugblikken en zeggen: ‘Het was verschrikkelijk, het was pijnlijk…’ Maar fuck that. Het stelde niets voor. Want mijn kinderen zijn veilig en gezond. Enkele anderen en ik hebben een en ander te verduren gekregen, dat wel. Maar uiteindelijk is het een wijze les geweest. Denk ik er elke dag aan terug? In de verste verte niet. Bepaalt het elke stap die ik zet? Absoluut niet. Want ik heb kunnen zeggen wat ik moest zeggen: de waarheid.”

Geen rocker, maar acteur

Gesproken als iemand die altijd zijn hart volgde, hoe onverstandig dat soms ook was. Depp groeide op in Kentucky en Florida, in een rommelig gezin. “Bij ons ruziede niemand fluisterend,” zegt hij. “Eten was bij ons een boterham met worst en kaas, dan ging je weer weg en dan kwam je later terug en at je wat pinda’s en daarna ging je er weer vandoor. Pas bij vriendjes thuis zag ik dat mensen aan tafel zaten om te eten en dat er zoiets bestond als een voorgerecht en een nagerecht. Ik zag er ook voor het eerst bindsla en vond het eng.”
Op zijn elfde begon hij te roken, op zijn twaalfde kreeg hij een gitaar. Hij was dertien toen hij zijn maagdelijkheid verloor en begon te experimenteren met de ‘zenuwpillen’ van zijn moeder. “Toen ik veertien was, had ik elke drug gebruikt die er is,” zegt hij. “Gelukkig heb ik alle kwaliteiten van onkruid. Ik was geen brave jongen, maar ik was ook weer geen bijlmoordenaar en ik heb ook nooit oude dametjes tegen hun schenen geschopt. Er kwam een moment waarop ik dacht: ik stagneer bij deze jongens, dit leidt tot niks. Het was gewoon elk weekend dronken en high worden. Ik ben andere dingen gaan doen.”

Rock ‘n roll

Op zijn zestiende ging Depp van school af ‘om een rockmuzikant te worden’. Dat viel nog best tegen; hij moest jaren in zijn levensonderhoud voorzien met ander werk, zoals telemarketing, bouwvakker, rioleringsontstopper en pennenverkoper. Op zijn twintigste verhuisde hij naar LA in de hoop op een platencontract. Zijn toenmalige vrouw, visagist Lori Ann Allison, stelde hem voor aan acteur Nicolas Cage. Johnny en Nicolas werden ‘booze buddies’, Cage hielp hem aan een auditie voor A Nightmare on Elm Street. “Ik had geen acteerervaring en ook geen verlangen om te acteren, ik ben er echt per ongeluk ingerold,” zegt Depp. “Ik kreeg steeds nieuwe rollen, en het betaalde genoeg om de schulden die ik als muzikant had opgebouwd af te lossen. Maar het was geen droom van me.”

Jack Sparrow

21 Jump Street maakte een tieneridool van hem, een grungy bad boy als tegenhanger van knappe generatiegenoten als Brad Pitt en Leonardo Di Caprio. Hij baalde ervan op broodtrommels en dekbedden te worden afgebeeld: “Je wordt een product waar je geen controle over hebt. Ik moest 290 van de 365 dagen per jaar Tom Hansen zijn, ik sprak meer woorden als hem dan als mezelf en het waren niet eens goede teksten. Je raakt vanzelf een beetje beschadigd als je succes hebt met iets, maar het werk je geen goed gevoel geeft.”
Interessantere rollen maakten Hollywood draaglijker voor hem. De film Cry Baby, waarin hij een parodie op zichzelf als knappe lege huls speelde, maakte van hem een cultheld, maar vooral Edward Scissorhands was zowel een commercieel als een artistiek succes en leidde tot meer keuzes die hem alsnog liefde voor acteren opleverde. Al zijn successen in zijn geliefde, vaak obscure filmhuisfilms vielen echter in het niet bij zijn rol als Jack Sparrow, een tikje verwijfde piraat die van Pirates of the Caribbean een krankzinnig succesvolle franchise maakte, compleet met eigen attracties in themaparken.

Wino forever

Alleen al in 2012 verdiende Johnny 75 miljoen dollar, maar bescheidener projecten waar hij zijn hart en ziel in stopte flopten, wat hem mateloos frustreerde. “Het is pijnlijk als iets puurs waar je in gelooft door anderen niet zo wordt ervaren,” zegt hij. “Ik bleef maar doorgaan om iets te bewijzen, terwijl ik misschien beter een pas op de plaats had kunnen maken.”
Het non-stop werken kostte hem zijn relatie met Vanessa Paradis, waarna Depp zich in de vader aller midlifecrises stortte. Vanessa was, na een wisselend liefdesleven, een zeer gelukkige thuishaven voor hem geweest. Na zijn scheiding van Lori Anne was Johnny verloofd met Jennifer Grey en Sherilyn Fenn, typische ‘jonge mensen in Hollywood’ relaties. In 1990 deed hij Winona Ryder een aanzoek. Ze waren zielsverwanten in weird & wonderful zijn, maar twee van die types bij elkaar bleek zelf Johnny lastig te vinden. Die relatie liep in 1993 stuk, waarna hij zijn Winona Forever-tattoo liet veranderen in Wino Forever (Drankorgel voor altijd).

Rock’ n roll

Tussen 1994 en 1998 amuseerde hij zich kostelijk met topmodel Kate Moss, met wie hij een onvervalst rock ’n roll-leven leidde. Het was een grote liefde, maar ook eentje met woeste ruzies op vliegvelden en spraakmakende arrestaties omdat hij in een kwaaie bui de presidentiële suite van het Mark Hotel had verbouwd: “Ik ben in de handboeien afgevoerd omdat ik een lamp had aangevallen.” Kate en Johnny, dat was privéjets, vijfsterrenhotels en decadente gekte. Denk aan in het Dorchester een bad vol met champagne laten lopen voor Moss, omdat ze daar zo dol op was. Het kamermeisje liet het voortijdig leeglopen om de boel schoon te maken, Depp was het soort grootverdiener dat kon lachen om ruim tienduizend euro die letterlijk door de afvoer was weggestroomd. “Dat wij uit elkaar zijn gegaan, is te wijten aan jong en stom zijn,” zei Depp later. “Nooit eerder ben ik zo emotioneel geweest over een vrouw. Ik heb mijn werk voor mijn relatie laten gaan en raakte zo precies dat kwijt wat goed was in mijn leven.”

Als God in Frankrijk

Niet lang na de breuk met Kate leerde Johnny in 1998 Vanessa Paradis kennen op de set van The Ninth Gate in Frankrijk. Ook dat bleek een goede match, zij het een stuk kalmer. Hij settelde zich met haar in het zuiden van Frankrijk waar hij ‘domweg gelukkig’ was. Ze kregen twee kinderen: Lily-Rose (1999) en Jack (2002). “Zij hebben me een echte basis in het leven gegeven,” zegt hij. “Vader zijn is een sterk uitgangspunt als je beslissingen moet nemen in het leven, over werk, over alles. De diepe, intense liefde waar kinderen uit voort komen kun je niet plannen. Het vaderschap was geen bewuste keuze, het maakte deel uit van een geweldige periode. Mijn gouden jaren. Het was voorbestemd. Alles klopte eindelijk.”
Ze leefden redelijk anoniem in de buurt van Le Plan De La Tour, in een slaperig gehucht dat hij stukje bij beetje opkocht zodat het één groot landgoed werd, met een skatebaan, een atelier, twee zwembaden, bistro Chez Marceline, die hij als eetkamer gebruikt, een woonwagen met een keuken en een badkuip en zes gastenverblijven naast het grote huis. Hij maakte zijn ‘hameau’ helemaal tot zijn eigen smaak, ontwierp het meeste zelf en genoot er van de privacy die hij er had.
Vanessa en hij waren er zo’n veertien jaar gelukkig.
Dankzij de Pirates-franchise verdiende hij geld als water en gaf het ook zo uit. Er kwam à 3,2 miljoen dollar een tweede privéparadijs bij: Little Hall’s Pond Cay in de Bahamas, en een beeldschoon art deco jacht van 27 miljoen dollar om mee naar het eiland te varen. Op dit niveau geld uitgeven vraagt om voldoende inkomsten. Johnny maakte weer de fout zijn werk voor zijn relatie te laten gaan. “De kinderen en zij waren weg of ik was weg,” zegt hij over de reden voor hun breuk. “Dat was niet makkelijk voor haar en ook niet voor mij. Je raakt elkaar een beetje kwijt, je vervreemdt van elkaar.”

Midlifecrisis

Het hielp niet dat Depp Vanessa al in 2011 eens bedroog met actreutel Amber Heard, die om hem heen bleef zwermen. Ze was 23 jaar jonger dan hij, een ambitieuze babe die in hem een kans zag om bekender te worden. En hij was een man van 52 die geen jeune premier-rollen meer kreeg en was vastgelopen in zijn grote moneymaker Jack Sparrow, maar daar ook eigenlijk niet zonder kon omdat hij graag op grote voet leefde. Zo vond hij het een affront dat zijn accountants beweerden dat hij per maand meer dan tienduizend euro aan wijn uitgaf (“Het was veel meer dan dat!”) en gaf hij ruiterlijk toe geen verstand te hebben van zijn eigen financiële toestand. “Het is duidelijk dat een man van mijn leeftijd achterlijke beslissingen kan nemen,” zegt hij daarover. “De zakelijke kant is niet mijn beste kant.”
Het leidde tot een kansloos huwelijk met Heard in 2015. Depp ging meer drinken, oogde verlopen en ongeïnteresseerd en vooral ongelukkig. Een jaar later vroeg Amber de rechter om echtscheiding en een straatverbod omdat hij haar, een dag na de dood van zijn moeder, zou hebben mishandeld. Het werd een horrorscheiding. De zeven miljoen dollar die ze meekreeg kon hij missen, maar het beeld van de superster die zijn handen niet thuis kon houden, was funest.

Persona non grata

Disney schreef hem af, andere filmstudio’s achtten hem onverzekerbaar, het werk droogde op, zijn kosten liepen door en de jaren die volgden waren ‘een leerzame, eenzame wildernis’, zoals hij het omschrijft. Tot hij in 2019 Amber aanklaagde voor laster omdat ze een opiniestuk had geschreven in de Washington Post waarin ze Depp indirect nog eens onder de bus gooide. Dat was het moment waarop hij besloot serieus tegengas te geven door háár aan te klagen: “Ik neem verantwoordelijkheid voor alles wat ik verkeerd heb gedaan in mijn leven en dat is veel, maar ik sla geen vrouwen.”
De rechtszaak schetste in 2022 een onthutsend, triest beeld van hoe twee mensen die nooit hadden moeten trouwen elkaar doodongelukkig kunnen maken. Het ging wederzijds over drank, drugs, vernielingen, verwijten en tirades met als dieptepunt de drol die Amber voor hem in bed had achtergelaten. Depp won de zaak op alle punten, mede dankzij een getuigenis van Kate Moss, die er door de tegenpartij bij was gesleept om te bewijzen dat hij wel vaker gewelddadig was: Depp zou Moss tijdens een Caribische vakantie van de trap hebben geduwd.

Eerherstel

Kate vertelde met nauwelijks verholen woede richting Amber dat Johnny haar “nooit heeft geduwd, geschopt of me van welke trap dan ook heeft gegooid. Het had erg geregend, toen ik uit mijn kamer kwam, gleed ik uit op de trap en bezeerde mijn rug. Ik schreeuwde omdat ik geen idee had wat er gebeurd was en ik pijn had. Johnny rende naar me terug om me te helpen, droeg me mijn kamer in en zorgde ervoor dat ik medische hulp kreeg.”
Dat schetste toch een heel ander beeld dan dat van de snuivende, slikkende bruut met een kwade dronk die Amber van hem had geschetst. “De jury heeft me mijn leven teruggegeven,” zei Johnny na de uitspraak. “Ik voel me heel nederig en overweldigd voelde door alle liefde, steun en vriendelijkheid die ik vanuit heel de wereld heb gekregen.”
De rechtszaal was een kantelpunt: verrassend snel werd hij weer omarmd. Het zegt echter iets over Depp dat hij zich niet bevreesd in een make-over tot Mr. Clean heeft gestort noch streeft naar Hollywoodrehabilitatie. Johnny is nog altijd een wat gruizig buitenbeentje dat zich met voortschrijdend inzicht meer op Europa richt “want ik denk dat iemand zoals ik daar beter op zijn plek is en beter wordt begrepen.”

Thuis in Europa

Hij woont inmiddels al anderhalf jaar in Londen waar hij een Britse poot van zijn Amerikaanse productiehuis Infinitum Nihil oprichtte, om Europese films mee te maken. “Ik heb geluk dat ik mijn eigen bedrijf heb,” zegt Depp. “Als men je plots vraagt om ontslag te nemen uit een film, één dag nadat je aan de opnames bent begonnen, dan wordt het wel heel duidelijk dat je gecanceld bent. Dan is het goed om zelf een productiehuis te hebben in Europa.”
Depp hoopt vooral zijn gang te kunnen gaan en normaal over straat te kunnen. “Ik heb veel geluk gehad en ik heb niets te klagen,” zegt hij. “Dat ga ik ook niet doen. Het punt is: als je bekend wordt, kun je nergens meer heen zonder dat mensen je bekijken. Dat is een… interessante manier van volwassen worden. Maar na 38 jaar mee van hetzelfde? Het is echt krankzinnig om van iemand die in die situatie heeft geleefd te verwachten dat hij zelfs maar in de buurt van normaal zou kunnen zijn. En om het allemaal nog wat erger te maken: ik was daarvoor al niet normaal. Ik doe niet alsof ik Captain Weird ben, dat is wie ik ben. Dus ik heb mijn wereld moeten aanpassen aan de manier waarop ik moet leven. Hoe ik leef? Achter ramen. Ik leef achter autoramen, treinramen, vliegtuigramen, hotelramen. Fucking ramen. Ik ben niet de grote extrovert waar iedereen me voor aanziet, maar ik wil wel weer eens naar buiten. Dat is de droom, mensen.”

Tekst: Ella Vermeulen