Het is Irak in 1990. De overheid heeft de opdracht gegeven aan alle scholen in Irak om een verjaardagscake te maken voor de president. De negenjarige Lamia heeft het lot getrokken om een verjaardagstaart te moeten bakken voor president Saddam Hussein.

Lamia had die ochtend voordat ze naar school ging nog tips gekregen van haar oma om zich te drukken bij de loting, want ze wisten allebei dat de basisproducten schaars waren en dat geen geld was om ingrediënten te kopen voor de taart. Maar het lot beschikte anders en Lamia moest op pad om de klus te klaren, want als het haar niet zou lukken, dan volgde een gevangenschap of misschien zelfs wel haar dood.

Wat volgt is de zoektocht van de kleine Lamia door stad en platteland om haar missie te voltooien, en dat levert scenes op die soms absurd, soms komisch, maar vooral ook vaak ronduit schrijnend zijn.

President’s Cake is een indrukwekkend debuut: indringend en moreel scherp, met een kinderlijk perspectief, dat de politieke werkelijkheid des te harder laat binnenkomen. Het is geen zware historische les, maar een film die via een eenvoudige opdracht een ontluisterend beeld schetst van een leven onder druk. Dat maakt de film zowel ontroerend als pijnlijk en laat zien hoe dictatuur niet alleen via geweld werkt, maar ook via vernedering, schaarste en de dwang om mee te moeten doen aan rituelen, die niemand vrijwillig kiest.

De combinatie van absurditeit (lekker belangrijk die verjaarstaart!), spanning (gaat het Limia lukken?) en menselijke warmte (ze krijgt gelukkig ook veel hulp) maakt deze film naast schrijnend gelukkig ook verrassend aimabel.

Release 14 mei

TEKST KATHLEEN WARNERS